Simon says...

Hij is niet meer, de beatdichter Simon Vinkenoog. De hippie van tachtig jaar. Twee maal in mijn leven heb ik hem van dichtbij gezien, eenmaal op een Beatles-memorialdag in de Stadsgehoorzaal in Leiden, ik meen in 1981, en de andere maal in de Openbare Bibliotheek van Breda. Volgens mij waren Kees van Kooten en wijlen Boudewijn Büch er toen ook bij. Waarschijnlijk 1986. Een wat typische man, die zijn gedichten zeer gedreven declameerde. Niet altijd even toegankelijke poëzie. Dichregels die even moesten bezinken. Aan de linkerkant van mijn blog staat zoals altijd een gedicht. Na Lucebert en Remco Campert vond ik het vandaag wel toepasselijk om een gedicht van Simon te plaatsen. Een gedicht waarin hij zich verheugt op de dood. Inmiddels verheugt hij zich in de dood, net zoals hij zich in het leven verheugde. Op zijn website kunt u zien hoe goed hij nog was, slechts een paar dagen geleden: http://www.simonvinkenoog.nl/

Simon zegt niets meer, maar laat voor eeuwig zijn poëzie voor hem spreken.

De smerige smeris

Nou, de klad zit er aardig in. We zijn alweer een maand verder sinds mijn laatste stukje. Behalve mijn eigen familie reageert er ook niemand op mijn blog, behoudens ene Leo dan, die een tijdje geleden van zich liet horen.

Vooruit dan maar weer. Even zeiken op ons aller beste vriend, de politie. U moet weten dan ik mij in het verkeer altijd netjes aan de regels houd. Kom vorige week thuis van mijn werk vind ik een enveloppe van Leaseplan op tafel. Ja hoor, een boete van € 25,- omdat ik maar liefst zes (6) kilometer te hard heb gereden in de buurt van Oud Beijerland. Het licht gaat verdorie met een snelheid van 300.000 kilometer per seconde en ik, die zich altijd aan de regels houd, krijg een boete voor zes kilometer per uur te hard! En dat op een weg waar je tachtig mag, maar bij de stoplichten heel even slechts vijftig. Je trekt op, ik weet nog dat ik op het bewuste moment dat ik gefotografeerd moet zijn (geen flits gezien) dacht, kijk uit, straks rij ik te hard door het groene licht en prompt valt twee weken later de bekeuring in de bus. Stelletje ... @#$%^&*()_+!
Het weekend nadat ik gepakt moet zijn stonden die klotesmerissen langs de A16, net voor je vanaf de Moerdijkbrug Brabant binnenrijdt. Op een punt dat je nog net 120 mag, maar honderd meter weer 100. Moest ik nou remmen of niet? Flitsen ze je dan zodra je honderd meter verder tijdens het afremmen nog net boven de honderd rijdt? Kortom, dit soort dingen veroorzaakt schrikachtig gedrag (ik schrik gelukkig niet zo gauw) en mogelijk ongelukken. Laat dat stelletje malloten zich met belangrijker zaken bezighouden dan gevaarlijke situaties te creëren.

Europa één of Europa neen?

Hèhè, eindelijk, daar istie weer! Heeft even geduurd, maar ik ben weer geïnspireerd, of zeg maar geïrriteerd. Door de Europese verkiezingen. Hetgeen te verwachten viel is gebeurd: de onvrede over de eigen regering (en in welk land is men niet ontvreden over de eigen regering) is afgereageerd in het stemhokje. De uitslag heeft werkelijk niets uit te staan met Europa, maar alles met het eigen land. Tegenstrijdigheid ten top: men stemt zogenaamd voor het Europees Parlement, maar men heeft de landelijke politiek voor ogen, net zoals bij de gemeenteraads- en de provinciale verkiezingen trouwens, want wat dat betreft is er geen verschil. Hoe moet er op die manier ooit één Europa komen? De bekende landelijke politici bepalen het stemgedrag. Een stem op de PVV is voor praktisch iedere PVV-aanhanger een stem op Geert Wilders en niet op Barry Madlener, die voor deze Europese Verkiezingen naar voren werd geschoven.

Nou is dat één Europa toch een illusie. Met de Verenigde Staten van Amerika was het destijds een stuk makkelijker. In Europa hebben we te maken met eeuwenoude landen met dito tradities en culturen en.....met elk hun eigen taal. Probeer die maar eens op één lijn te krijgen. Neem nou zo'n eigenheimer als Sarkozy. De mond vol van Europa als het hem uitkomt, maar de eigen economie voor laten gaan als het om de kredietcrisis gaat. En dan heb ik het nog niet eens over die eigenwijze Britten die nog niet eens de Euro willen invoeren! Nou ben ik zelf ook niet zo'n voorstander van één groot Europa en zeker niet van de Euro (maar dat heeft met de Euroinflatie te maken, als u begrijpt wat ik bedoel), maar ik zie wel in dat zaken als veiligheid, criminaliteit, economie en milieu grensoverschreidend moeten worden aangepakt. Ach, ik denk dat de meesten er wel zo over denken. We willen best Europeaan of zelfs wereldburger zijn, maar ondertussen zijn we toch maar wat trots als we in het buitenland ons Nederlander-zijn kunnen tonen.

Aan Leo

In een reactie op mijn vorige artikel vroeg ene Leo wèlke boeken van Boudewijn Büch ik onlangs heb gelezen. Nou Leo, dat waren de volgende: "De kleine blonde dood", "Het dolhuis", "De rekening" en "Links!" Ooit heb ik ook nog "De blauwe salon", "Eilanden" en "Rock & Roll" gelezen. Wat ik van zijn boeken vind? Ik moet zeggen dat ik hem vooral lees vanwege de persoon die hij was. Ik ken hem nog van de TV uit de tijd dat hij zijn eigen boeken- en later reisprogramma had. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en daarom mocht ik hem graag. Zijn onverwachte dood kwam voor mij dan ook als een schok. Was hij de beste Nederlandse schrijver ooit? Nee, dat niet, maar slecht schreef hij ook niet. Verschillende thema's keren terug in zijn werk: het internaat (dolhuis of gekkenhuis) in Brabant, de strenge Joodse vader die nog de oorlog in z'n kop heeft, de moeder die (bijna) alles goed vindt, de dood van zijn zoontje, drugs en rock 'n roll. Na Büchs dood in 2002 werd naar buiten gebracht dat hij een groot fantast was en dat vooral dat van die jonggestorven zoon fictie was. Maar, romans zijn toch fictie, al of niet op autobiografische grondslag? Goed, hij heeft dus hoogstwaarschijnlijk meer fantasie gebruikt dan de meeste andere schrijvers, maar dat doet niets af aan zijn boeken. Ik had ze zo uit en werd vooral door "Het dolhuis" diep geroerd. Zijn boeken "Eilanden" en "Rock & Roll" vormen een uitzondering. Het zijn ten eerste geen romans en ten tweede vertonen zij hetzelfde euvel als sommige boeken van Maarten 't Hart (eveneens door mij zeer bewonderd). Dat wil zeggen, veel te veel details. Leuk voor de schrijver, maar saai voor de lezer die niet deze bovenmatige bewondering of verwondering met hem deelt.

Al met al had ik hem een langer leven gegund. Hij was veel bezig met de dood en met het onderwerp zelfdoding. Toch denk ik dat hij op zijn manier genoot van het leven, door zijn enthousiasme voor van alles en nog wat met ons te delen. Ik zie hem nog voor me bij Barend en Van Dorp, waar hij met handschoenen aan zeldzame boeken toonde aan de gasten en aan de kijkers. Tijdens het televisieseizoen van dat programma stierf hij, veel te jong. Hij had nog veel mooie boeken kunnen schrijven.

En wat Herman Brusselmans betreft, beste Leo, ik hou gewoon veel van Vlaamse schrijvers, zoals Willem Elsschot, Ward Ruyslinck, Paul de Wispelaere en Hubert Lampo (Hugo Claus wat minder). De boeken van Brusselmans blinken uit in vaak cynische humor en absurde situaties. En toch moet ik om hem lachen. Hij is een aantal keren te gast geweest bij Paul en Witteman en ook daar ik vond hem erg leuk.

Wat P&W betreft, die komen pas in september terug op de buis. We moeten het voorlopig weer even doen met het span Knevel en Van den Brink. De opzet vind ik iets minder, maar de presentatoren doen het niet slecht en het hangt natuurlijk veel af van de gasten. Die maken of breken toch het programma.

Leve de republiek!

Laatst schreef ik onder de titel "Armageddon" een stukje over de rampzalige tijd waarin wij leven. Nu Koninginnedag weer. Nou ben ik niet bijzonder koningsgezind - waarom zou je steenrijk geboren worden en 'genetisch' meer zijn dan een ander? - maar wat er 30 april gebeurd is had nu ook weer niet gehoeven. Zeer wrang voor de nabestaanden van de slachtoffers en voor die van de dader niet te vergeten. Alleen laat de hypocrisie van de gemiddelde Nederlander, voor zover de gemiddelde Nederlander bestaat, zich weer in volle glorie aanschouwen. Ware de dader namelijk een allochtoon geweest, dan hadden dezelfde dag nog islamitische scholen en moskeeën in brand gestaan en had Geert Wilders op nu op 70 zetels gestaan in de peilingen. Nee dus, het was een autochtone Nederlander. Nu vindt men het zielig voor die man en vraagt men zich af wat hem bezielde en hoe hij tot zijn daad kwam. Ik vind het vooral erg voor zijn nabestaanden. Die durven zich niet meer te vertonen en snappen er niets van.

Ook dit keer ben ik wat langer weggeweest. Zeker weer veel gelezen, zult u denken? Inderdaad, vier boeken van Boudewijn Büch, nog eentje van Jan Siebelink en één van de Franse schrijver Frédéric Beigbeder. Een ex-reclameman die in zijn boek "€ 6,99" (of "€ 14,99" of "€ 18,99" of ...; het boek heeft meerdere titels al naar gelang het land van verschijning en de uitvoering van het boek: hardcover, paperback of pocket) hard afrekende met de reclamewereld waar hij uit voortkwam. Het kostte hem zijn baan, maar het boek werd een bestseller, net als zijn navolgende boeken, dus is hij er nu financieel beter aan toe dan vroeger. Ook weer veel boeken gekocht bij kringloopwinkels en op rommelmarkten, o.a. van Herman Brusselmans, Connie Palmen en A.F.Th. van der Heijden. Ik kom de zomer wel weer door.

Vandaag 5 mei. Tuurlijk blijven vieren. En niet van alles erbij halen - Afghanistan, Sebrenica, noem maar op - allemaal verschrikkelijk, maar het gaat om de Tweede Wereldoorlog. En ... elk jaar vrij. Vroeger was dat zo, nu nog slechts eens in de vijf jaar. Belachelijk. In Frankrijk is op 14 juli geen winkel en geen bank open. Daar herdenkt men al meer dan tweehonderd (!) jaar de Franse Revolutie die uiteindelijk leidde tot de republiek Frankrijk. Het einde van WOII is pas vierenzestig jaar geleden en leidt nu al niet meer elk jaar tot een vrije dag voor iedereen. Alleen de ambtenaartjes en de schoolgaande jeugd zijn elk jaar vrij. Daarentegen krijgen we wel altijd vrij met Pasen, Pinksteren en Hemelvaartsdag. Dagen waarvan het merendeel van de Nederlanders niet eens meer weet wat ze betekenen!

Vergeet die roze bril maar!

Ik ben Martin Bril niet. Ten eerste leef ik nog, ten tweede schrijf ik lang niet zoveel en zo goed als hij schreef. Wel was hij een leeftijdgenoot. Slechts enkele maanden ouder dan ik. Maar ik wil nog niet dood. Alsof het iets is waar je zelf over kunt beslissen. Het leven, en de dood, heb je niet zelf in de hand. John Lennon zei vrij vertaald: "Het leven is wat je overkomt terwijl je bezig bent met andere dingen" en hij werd vermoord. Jim, Jimi en Janis spoten, snoven en slikten zich dood, John Denver vloog zich dood en Martin Bril ging gewoon dood. Aan die kloteziekte die ook al een groot deel van mijn familie en kennissenkring heeft uitgemoord. Houdt het dan nooit op? En het zijn ook steeds vaker jonge mensen die kanker krijgen. Ik ben eigenlijk maar een geluksvogel (afkloppen).

Martin jongen, mijn leeftijdgenoot en mijn broers naamgenoot, ik ben er niet heilig van overtuigd of er nog iets is na dit aardse leven, maar één ding weet ik wel: wij zullen nooit meer door jouw 'bril' naar het leven kijken.

Schaap in wolfs(en)kleren

Om even aan te sluiten op mijn vorige bericht. Onlangs heb ik de boeken gelezen van Khaled Hosseini, te weten "De Vliegeraar" en "Duizend schitterende zonnen". Het eerste boek is zelfs al verfilmd (heb de film niet gezien). Verpletterende boeken! Het laat zien hoe de gemiddelde Afghaan lijdt onder de continue strijd die in zijn land gevoerd wordt. Al sinds de jaren zeventig wordt Aghanistan bezet door steeds weer andere mogendheden. Eerst werd de koning afgezet door zijn neef. Na een paar jaar vond er een coup plaats door de Sovjet-communisten. Nadat die waren vertrokken kregen de Taliban de leiding. Momenteel worden die bevochten door de legers van de Verenigde Staten en hun bondgenoten. Altijd strijd, altijd oorlog. Van het ene moment op het andere ben je je kind, vader, moeder, broer, zus kwijt. Onder het regiem van de Taliban hebben vooral de vrouwen helemaal niets in te brengen. Ze mogen niet zonder begeleiding van een volwassen man op straat en áls ze op straat lopen, dan alleen in burka. Lachen in het openbaar mag niet, te luidruchtig zijn mag niet. Als je een Talib te lang aankijkt loop je al kans op een pak slaag!

Intussen heb ik ook "Knielen op een bed violen" van Jan Siebelink gelezen. Van het moslimfundamentalisme naar het christenfundamentalisme. Over een vader die zich door godsdienstcolporteurs laat verleiden tot het zwartste calvinisme, zonder een sprankje vreugde. Het is een zwaar geloof wat de hoofdpersoon aanhangt, maar het boek van ruim 400 pagina's is niet zwaar om te lezen. In één dag had ik uit! Het mooie paasweer was daar debet aan. Oh ja, "De tweeling" van Tessa de Loo heb ik ook nog gelezen in de tussentijd en nog een ouwetje van Jan Wolkers ("Horrible tango"). Thans ben ik "Zusje van me" aan het lezen van de Zweeds-Nederlandse schrijfster Barbara Voors.

U begrijpt, ik zit de laatste tijd weinig bij de PC. Maar dat had u al gemerkt aan de lange tijd tussen twee berichten.

Wat de actualiteit betreft is het een beetje komkommertijd. Of het moet over Aleid Wolfsen gaan, de burgemeester van Utrecht. Óf houdt je mond óf kom rond voor je fouten uit. Een gouden regel in het leven van publieke figuren. Wolfsen heeft weer de klassieke fout gemaakt. Nu worden er kamervragen gesteld over hetgeen anders een akkefietje was gebleven. Dom, dom, dom! Aleidje verliest zijn karweitje.