Broken China

China is boos op Noorwegen. Omdat de Chinese dissident Liu Xiaobo de nobelprijs voor de vrede heeft gekregen. Het Noorse Nobelinstituut heeft echter niets met de Noorse regering te maken, maar dat schijnt China niets te kunnen schelen. En dat Liu dissident wordt genoemd ligt aan China en niet aan Liu's opvattingen. Die heeft vreedzaam gestreden voor de mensenrechten in zijn land. Het feit dat hij nu een gevangenisstraf van elf jaar moet uitzitten zegt genoeg over hoe in China over mensenrechten wordt gedacht.

China moet niet boos zijn op Noorwegen, maar op zichzelf. Maar ja, misdadigers weten dat ze fout zitten en gaan ondertussen lekker door met hun vermaledijde praktijken. Het wordt tijd dat China internationaal eens flink aangepakt wordt met een massale boycot. Maar in plaats daarvan wordt China gezien als een land waaraan te verdienen valt. 'De snelst groeiende economie ter wereld' lokt investeerders en mensen met handelsgeest. En het 'communistische' China verrijkt zich, maar sluit zijn andersdenkenden ondertussen op. Wat is er nog over van het communistische gedachtengoed, behalve de duistere kant die ook in het voormalige, al even 'communistische' Oostblok naar boven kwam?

Er er nog een lange weg te gaan.

Van die lange tenen krijg ík kromme tenen

Het zal u niet zijn ontgaan dat vandaag het proces is begonnen tegen Geert "H2O2" Wilders. Dom dom dom. Dom van de rechter om partijdig over te komen door Wilders te beschuldigen van het uit de weg gaan van de discussie. Hij heeft wel gelijk, maar dat doet in dit proces niet ter zake. En dom van de aanklagers. Wilders moet je met rust laten. Nu krijgt hij wéér gratis publiciteit en wordt zijn populariteit almaar groter. Net als met die Deense cartoons. Niemand had er van gehoord totdat bepaalde moslimgroepen er een probleem van gingen maken. De tekeningen gingen vervolgens via internet de hele wereld over.

Wat je ook van Wilders vindt, een proces is onzin. Tuurlijk bezeert hij mensen, maar kom op zeg. Hak die lange tenen nu eens een keertje af, want met dat proces speel je hem alleen maar in de kaart. Doodzwijgen is het enige wat nog een beetje zou kunnen helpen. Vroeger hoorde je al als kind "schelden doet geen zeer". Kortom, niet op ingaan. Kijk, wat Wilders doet is eigenlijk het volgende. Hij belt je op, liefst zonder nummerherkenning en zonder zich voor te stellen, scheldt je de huid vol en beledigt je om vervolgens de hoorn er op te flikkeren zonder dat je de kans krijgt iets terug te zeggen. In díe zin had de rechter vandaag gelijk. Hij gaat de discussie uit de weg. Geert roept iets ("kopvoddentax", "de Koran is een fascistisch boek, te vergelijken met 'Mein Kampf", etc.), maar hij vertikt het om bij Pauw en Witteman of waar dan ook te verschijnen, zodat mensen geen kans krijgen om er tegenin te gaan. Maar ach, misschien is dat maar goed ook, anders zou hij nóg meer in de schijnwerpers komen te staan. In de kamer krijgt hij natuurlijk wél kritiek, maar daar móet hij zich wel verantwoorden. Maar buiten de kamer? Daar geeft Wilders niet thuis.

Dan even over het CDA-congres van afgelopen zaterdag. Een kijkcijfersucces van de eerste orde. Snap ik dat? Neen! Ik heb er geen seconde van gezien. Heel de politiek is momenteel één grote farce. Men is al bijna vier maanden bezig een kabinet te vormen. En waar dreigt men mee aan te komen? Met een kabinet bestaande uit de winnaar van de verkiezingen (VVD) en de grote verliezer (CDA), gedoogd door de verfoeide PVV van de al even verfoeide Geert Wilders (zie hiervoor). Alles bij elkaar levert het slechts één zetel meerderheid op (76 van de 150). En dat dus met een CDA waarvan maar liefst 32% tégen samenwerking met de PVV is! Hoezo labiele regering? En die Maxime Verhagen heb ik al eens een RAT genoemd (kan ik hier voor worden vervolgd?), maar hij is het nog steeds en draait de mensen ook een RAD voor ogen. Vlak na de verkiezingen roepen dat het CDA na de grote nederlaag bescheidenheid past en dat er eerst naar andere coalities dan met het CDA moest worden gekeken en dan straks toch weer in de regering zitten. Hoezo achterdeurpolitiek? Hij heeft het vorige kabinet door zijn houding tegenover de PvdA inzake Afghanistan ook al door de achterdeur eruit gewerkt. Kortom, door zijn toedoen is het laatste kabinet gevallen en zit hij straks met zijn gedecimeerde partij gewoon weer in het pluche. Goed gedaan Maxime! Fantastisch strateeg dat je bent!

Tenslotte iets wat ik op Radio 1 hoorde bij "Dit is de dag" van de EO. Er zat weer zo'n bijbelgordelchristen in de studio die verbolgen was over de radiospotjes van het Humanistisch Verbond. U weet misschien wel, die spotjes waarin bekende Nederlanders zeggen meer te geloven in het leven vóór de dood. Ons arme christenzieltje was weer eens op zijn veel te lange tenen getrapt. Nee, die onzin die zijn soortgenoten uitkramen, dáár zit ik op te wachten. Denk aan de arkenbouwers (Johan Huibers) en de foetusdoordebrievenbusgooiers (Bert Dorenbos).

Enfin, er was zoveel om mij druk over te maken dat ik na ruim een maand toch maar weer eens stukje op dit blog moest posten. Bij dezen. Zo, dat lucht op!

Nieuw artikel op

http://luisterrijk.blogspot.com/2010/10/big-big-train-underfall-yard_02.html

The making of "The Underfall Yard" by Big Big Train

http://www.youtube.com/watch?v=PQGYsWuYsg4

Alles moet snel en kort

De vorige keer had ik het over Mozart en daarvoor over kunst in het algemeen. Je hoort tegenwoordig vaak de klacht dat 'de jeugd' niet of nauwelijks leest en niet naar 'echte' (=klassieke) muziek luistert. Om over musea en schilderkunst maar te zwijgen. Ik denk te weten hoe dat komt. Het waarderen van kunst staat of valt met GEDULD. En dat is nu juist het probleem. De jongelui groeien op in een haastige, vluchtige maatschappij. Meer dan honderd zenders op TV (dus zappen), MSN en SMS (dus korte, snelle berichten), veel te veel media en daardoor veel te veel indrukken (dus geen tijd en dus geen geduld om langere tijd aan één ding te besteden). Bij een echt literair boek duurt het even om 'erin' te komen. Pas na een bladzij of twintig begint het verhaal een beetje op gang te komen. Soms is er niet eens een verhaal, maar boeit een boek gewoon door de schrijfstijl. Maar vóór die tijd heeft de jeugdige allang afgehaakt. Hetzelfde geldt voor klassieke muziek. Koptelefoon op, licht gedimd en ogen dicht. Luisteren naar de instrumenten en de sfeer op je in laten werken. Nee hoor, snel en hard moet het zijn, meteen ter zake. Dus snelle, korte popsongs (is niet altijd iets mis mee, maar die bagger waar de jeugd van houdt slaat nergens op). En schilderijen al of niet in een museum? Laat maar zitten.

Nogmaals, je kunt pas iets ècht waarderen als je er de tijd voor neemt. En die tijd en dat geduld ontbreekt ten enen male bij veel (ik wil niet zeggen alle) jonge mensen. "Je krijgt meer geduld naarmate je ouder wordt en je dus eigenlijk niet veel tijd meer hebt." Dat is een uitspraak van de Vlaamse criticus en schrijver Marc Callewaert. Een waar woord waaraan niets valt toe te voegen.

Mozart en geen anderen (vrij naar Maarten 't Hart)

Ach, we zijn nu toch bezig. Ik had het over Mozart. Is er een geweldiger componist denkbaar? Bach zult u denken. Ongetwijfeld één der grootsten. Volgens de meesten dé grootste. Maar in mijn beleving is er geen mooier stuk dan de Haffnerserenade KV250 van W.A. Mozart. Iedere keer als ik terugkeer van de progrock naar de klassieke muziek kom ik bij dit magistrale stuk uit. Dat móet iets betekenen. Iets in dit meesterwerk maakt wat in mij los wat geen enkel ander klassiek werk kan bewerkstelligen. Ondanks het "Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan" in mineur (wat was er eerder?) blijft dit onnavolgbare werk mij bekoren en draai ik het "grijs", voor zover je een harde schijf grijs kunt draaien. Bent u de kakofonie van de popmuziek beu? Luistert u naar de Haffnerserenade KV250 van Salzburger Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791; veel te jong gestorven of misschien wel niet?; wellicht had hij zijn niveau niet kunnen handhaven en was hij in herhaling gevallen) en u zult niet teleurgesteld worden.

Ik wou dat ik wou wat ik wou

Ik wou dat ik kon schrijven als Leon de Winter. Ik wou dat ik kon schilderen als Vincent Van Gogh. Ik wou dat ik kon componeren als Wolfgang Amadeus Mozart (staat nu op mijn koptelefoon). Ik wou dat ik...kon wat ik kan. Het is weer bijna vier weken geleden dat ik wat geschreven heb. En als je even niks te schrijven hebt, dan doe je maar wat. Zoals nu dus. Ik typ maar wat en zie, er ontstaat vanzelf een tekst. Misschien is het wel door alle boeken die ik deze zomer heb gelezen (vooral Leon de Winter) waardoor ik denk: "Wat heeft het voor zin, er is al zoveel geschreven en er is nog zo weinig origineels te verzinnen?" Maar zo mag je eigenlijk niet denken. Gelukkig zijn er genoeg schrijvers die wars zijn van alles en iedereen en gewoon schrijven. Door hen valt er tenminste nog wat te lezen. Ik heb met u al eens de frustratie gedeeld dat het ondoenlijk is om alles dat ooit geschreven is te lezen. Daar heb je minstens 1000 mensenlevens en heel veel tijd per leven voor nodig. En elke wandeling door de boekhandels die ik maak, maakt mij alleen maar nòg meer gefrustreerd. Maar ook daar moet ik mij niets van aantrekken. Gewoon een keus maken en lezen. Anders lees je nooit wat. Anders schrijf je nooit wat. Anders schilder je nooit wat. Anders componeer je nooit wat.

Nou vooruit, even iets actueels waar ik mij de laatste tijd over verbaasd heb. De pensioenen die gekort gaan worden. Hoe is het toch mogelijk dat ook nu weer de zakkenvullers vrijuit gaan en Jan met de pet zijn pensioen, dat waarschijnlijk al niet veel voorstelt, gedeeltelijk moet inleveren? Ed "Raket" Nijpels heeft net zijn hielen gelicht bij het ABP om een schandaal te voorkomen (het DSB-debacle waar hij mede debet aan was even buiten beschouwing gelaten), maar denkt u maar niet dat hij nu of straks na zijn vijfenzestigste (hij nog wel) ook maar íets tekort komt. Hij heeft zijn schaapjes op het droge. Nou weet ik niet zeker of het ABP bij de betreffende pensioenfondsen zit, maar zo niet, dan komt dat nog wel. Vroeger was er ook al heibel bij dat fonds. Weet u nog in de jaren tachtig? Directeur Beleggingen Mr. Dr. A.J.M. Masson was in opspraak vanwege steekpenningen. Hij is inmiddels allang overleden, om precies te zijn in 1994, maar tot zijn dood heeft hij vergeefs gevochten voor zijn rehabilitatie, want hij heeft zijn schuld nooit toegegeven. Toen ik in 1987 bij het ABP in Heerlen ging werken zat de affaire nog vers in het geheugen. Ach, we zullen nooit weten of hij echt onschuldig was. Feit blijft dat hoge functionarissen vroeger, nu en in de toekomst nooit geldzorgen hadden, hebben of zullen hebben. Of ze nou bij een pensioenfonds werken of niet. Als je veel hebt, dan maakt een paar duizend Euro nauwelijks verschil, maar voor alle mensen die nu al elk dubbeltje moeten omdraaien zal het er de komende tijd niet gemakkelijker op worden. Straks moeten ze er weer een baantje bijnemen om hun pensioen aan te vullen! Ziet u het voor u? Laat alle zakkenvullers uit verleden en heden maar eens wat terugstorten en je zult zien: het tekort is in één klap méér dan teniet gedaan!