En, die uitzending over Joran gezien? Nou, ik niet. Maar de discussie is wel weer flink opgelaaid, mede dankzij Freek de Jonge. Gisteren ging de stelling in Stand.nl op Radio 1 erover. Ik was trouwens nog vergeten te herinneren aan de idiote reactie van De Vries op Matthijs van Nieuwkerk in "De Wereld draait door". Hij had niet voldoende tijd gehad om over zijn boek te praten en was daarom boos op Matthijs! Ook weer een bewijs van het winstbejag van 'R'. Schaamteloos maakt hij reclame voor zichzelf en voor zijn programma.
Goed, genoeg over de IJskoning. Vandaag kwam in Stand.nl de Christenunie weer aan bod. Heb ik het ook al eens over gehad in het artikel "Boos!" van 30 september jl. Rouvoet wil dat er wat gedaan wordt aan de in zijn refo-oogjes te losse seksuele moraal van de 'Jeugd van tegenwoordig'. Dat hij nou is opgegroeid in de zwartste Zwartekousentraditie die denkbaar is wil nog niet zeggen dat we terug moeten naar de jaren vijftig. Dit is namelijk al de zoveelste kritiek op de huidige 'zedeloze' maatschappij. Zo heeft de Christenunie al bezwaar gemaakt tegen het feit dat er te laat getrouwd wordt, dat er te laat kindertjes komen en nu weer dat de jeugd te vroeg met seks begint er het niet zo nauw neemt met trouw. Het liefst hebben 'ze' elke week een ander vriendje of vriendinnetje. Maar beste Rou(w)voetje, nou spreek je jezelf toch weer behoorlijk tegen. Als kinderen niet vroeg met seks beginnen, hoe wil je dan dat ze vroeg trouwen en kindertjes krijgen? Oefening baart immers kunst? Toegegeven, dat ze vaak wat aanrommelen en desondanks niet zo gauw trouwen, tsja, ach, wat zal ik ervan zeggen? WAT KAN MIJ DAT NOU SCHELEN!!! Net als homo's op belangrijke functies, al of niet binnen de Christenunie. Nou en? Heb je er last van? Zolang ze niet aan me zitten mogen ze van mij alle functies bekleden die ook voor hetero's beschikbaar zijn, de liefde bedrijven, trouwen en ga zo maar door. Bemoei je er toch niet mee! Nogmaals, en ik val in herhaling, ga het land regeren. We zitten met een financiële crisis en jij en de jouwen maken je druk over de moraal. Begrijp me goed, ik keur zeker niet alles goed. Ik vind bijvoorbeeld dat het veel jonge mensen ontbreekt aan discipline en respect voor het gezag. En dat comazuipen en gehang vind ik ook maar niks. Maar, gelukkig zijn niet alle jonge mensen zo. Helaas komen alleen de slechte dingen in het nieuws. Een uitzondering was het bericht over die jongen die een oudere man op straat van de dood redde door met behulp van 112 reanimatie toe te passen! Lintje voor die jongen! Maar, om even terug te komen op de CU en Rouvoet, hou op met dat moralistische gezever. Accepteer dat Nederland ontkerkt en dat jullie steeds meer gereduceerd worden tot een onbetekenende minderheid. Het is niet voor niets dat zowel het CDA als de CU zijn ontstaan uit fusies. Hadden ze niet samengegaan, dan waren de oorspronkelijke vijf partijen die ermee gemoeid waren vervallen tot marginale splinterpartijtjes.
Voordat ik de hele christelijke gemeenschap over mij heen krijg. Ik ken er ook genoeg die zich 'Christen' noemen, maar er toch veel vrijere en modernere meningen op nahouden. Was Jezus Christus zelf trouwens ook zo'n moraalridder? Dat blijkt dan niet uit de boeken en de films die over zijn leven geschreven en gemaakt zijn. Het is niet voor niets dat een musical én film als "Jesus Christ Superstar" zo'n wereldwijd succes waren en nog zijn. Zo kun je Jezus ook bezien en ik vind het allerminst blasfemisch, al zal Andere André daar misschien anders over denken. Vóórdat het huidige kabinet gerealiseerd was, was de Christenunie de knuffelbeer van de linkse partijen. Wat waren ze toch progressief, André en de zijnen. Nu ze echter in het pluche hebben plaatsgenomen komt de ware aard naar boven. Het Paard van Troje is binnen de poorten! Zet alle virusscanners aan en verlos ons van de boze!
dinsdag 11 november 2008
zondag 9 november 2008
Mr. Freeze
Afgelopen vrijdag ook Freek de Jonge en Peter R. de Vries gezien? Geweldig! Freek zegt tenminste wat hij ervan denkt. Die Peter R. mag dan de Puttense moordverdachten vrij gekregen hebben, hij moet niet denken dat hij God is. Kijkcijfers zijn alles voor De Vries. Wat stelde die met veel bombarie aangekondigde Joran-uitzending nou eigenlijk helemaal voor? Veel wel of niet gespeelde ontboezemingen en vooral veel reclame-onderbrekingen. Peter R. zit niet voor niets bij de commerciëlen. En wat kan hij slecht tegen kritiek! Na zijn ruzie met Freek kon er een applausje voor het gevoelige lied van De Jonge niet meer af. Erg flauw. Mediageile De Vries zat vroeger bij de TROS. Een omroep met even weinig inhoud als het hoofd van Peter R. (vooral die R. doet het 'm! Lekker mysterieus.)
Goed, Freek mag zijn hoogtijdagen als cabaretier achter de rug hebben en volgens zijn woorden in P&W wat milder geworden zijn, het was toch weer een fijn staaltje ongezouten kritiek en nogmaals, wat is die De Vries onsportief. Zijn enige verdediging was een aanval, namelijk toen Freek Sam Klepper noemde, terwijl het om iemand anders ging. De Jonge heeft groot gelijk. Ga met je bevindingen naar justitie en maak er geen mediashow van. Het toppunt is wel dat De Vries met de Joran-show een prijs heeft gewonnen en in elke talkshow in Nederland en de VS heeft gezeten. En nu komt er ook nog een vervolg: het trucje wordt nogmaals opgevoerd! Ditmaal is stoute Joran een vrouwenhandelaar. Diens commentaar is vergelijkbaar met dat van de eerste keer. Hij heeft het allemaal niet zo bedoeld. Hij zei maar wat om stoer te doen. Was te verwachten. Maar Petertje Rtje de Vriesje heeft weer een show en kan zijn zakken weer vullen. En hoezeer ik de heren Pauw en Witteman ook bewonder, ook zij trappen er iedere keer weer in en nodigen Mr. Freeze telkens weer uit als hij vanuit zijn ijsgrot met een volgende 'onthulling' dreigt te komen. Allemaal kijken hoor als Joran weer op zijn bekje gaat!
Goed, Freek mag zijn hoogtijdagen als cabaretier achter de rug hebben en volgens zijn woorden in P&W wat milder geworden zijn, het was toch weer een fijn staaltje ongezouten kritiek en nogmaals, wat is die De Vries onsportief. Zijn enige verdediging was een aanval, namelijk toen Freek Sam Klepper noemde, terwijl het om iemand anders ging. De Jonge heeft groot gelijk. Ga met je bevindingen naar justitie en maak er geen mediashow van. Het toppunt is wel dat De Vries met de Joran-show een prijs heeft gewonnen en in elke talkshow in Nederland en de VS heeft gezeten. En nu komt er ook nog een vervolg: het trucje wordt nogmaals opgevoerd! Ditmaal is stoute Joran een vrouwenhandelaar. Diens commentaar is vergelijkbaar met dat van de eerste keer. Hij heeft het allemaal niet zo bedoeld. Hij zei maar wat om stoer te doen. Was te verwachten. Maar Petertje Rtje de Vriesje heeft weer een show en kan zijn zakken weer vullen. En hoezeer ik de heren Pauw en Witteman ook bewonder, ook zij trappen er iedere keer weer in en nodigen Mr. Freeze telkens weer uit als hij vanuit zijn ijsgrot met een volgende 'onthulling' dreigt te komen. Allemaal kijken hoor als Joran weer op zijn bekje gaat!
zaterdag 25 oktober 2008
Nederland 2.0
Beste mensen. Ik heb weer eens weinig tijd gehad om mijn weblog bij te houden. Er waren andere zaken die prioriteit hadden. Wel heb ik onlangs op internet bij toeval iets gevonden wat ik niet wist en wat u wellicht ook wel leuk zult vinden. In de buurt van de Japanse stad Nagasaki (u weet wel, van die tweede atoombom in 1945) is een stukje Nederland nagebouwd. Niet op schaal, zoals Madurodam, nee, op ware grootte! Zelfs de bakstenen zijn uit Nederland geïmporteerd. Het themapark heet Huis ten Bosch en bevat behalve van het bewuste paleis levensgrote replica’s van het stadhuis van Gouda, de domtoren van Utrecht, de waterpoort van Sneek, de Oostpoort van Delft en nog veel meer.
Kijk maar eens op http://nl.wikipedia.org/wiki/Huis_ten_Bosch_(Japan) http://www.ne.jp/asahi/yume/dreams/main/English_nagasaki_haus_tenbosch.htm
en
http://krant.telegraaf.nl/krant/enverder/venster/reizen/reis.Japan/reis.970322nagasaki.html
Een vreemd gezicht, die oerhollandse gebouwen tegen een achtergrond van bergen.
Wist u trouwens dat van veel beroemde gebouwen replica’s bestaan? Wat dacht u van de basiliek in Oudenbosch, waarvan de koepel een verkleinde kopie is van de koepel van de Sint Pieter in Vaticaanstad. Of neem de Eiffeltoren. Daarvan staat een verkleinde versie in Las Vegas (http://www.ilovelasvegas.nl/hotels/paris/paris.htm) en een soort nabootsing in Tokio, de zogenaamde Tokyo Tower (http://en.wikipedia.org/wiki/Tokyo_tower ; http://ja-pa-n.blogspot.com/2007/12/drukke-week.html ; http://www.yunphoto.net/hl/photobase/yp1935.html) . In China hebben ze zelfs een klein Parijs inclusief Eiffeltoren (http://www.modeblog.nl/klein-parijs-in-china/0904/ ) . Een beetje zoals het stukje namaaknederland in Japan.
Enfin, bekijk de sites en verbaas u!
Kijk maar eens op http://nl.wikipedia.org/wiki/Huis_ten_Bosch_(Japan) http://www.ne.jp/asahi/yume/dreams/main/English_nagasaki_haus_tenbosch.htm
en
http://krant.telegraaf.nl/krant/enverder/venster/reizen/reis.Japan/reis.970322nagasaki.html
Een vreemd gezicht, die oerhollandse gebouwen tegen een achtergrond van bergen.
Wist u trouwens dat van veel beroemde gebouwen replica’s bestaan? Wat dacht u van de basiliek in Oudenbosch, waarvan de koepel een verkleinde kopie is van de koepel van de Sint Pieter in Vaticaanstad. Of neem de Eiffeltoren. Daarvan staat een verkleinde versie in Las Vegas (http://www.ilovelasvegas.nl/hotels/paris/paris.htm) en een soort nabootsing in Tokio, de zogenaamde Tokyo Tower (http://en.wikipedia.org/wiki/Tokyo_tower ; http://ja-pa-n.blogspot.com/2007/12/drukke-week.html ; http://www.yunphoto.net/hl/photobase/yp1935.html) . In China hebben ze zelfs een klein Parijs inclusief Eiffeltoren (http://www.modeblog.nl/klein-parijs-in-china/0904/ ) . Een beetje zoals het stukje namaaknederland in Japan.
Enfin, bekijk de sites en verbaas u!
woensdag 8 oktober 2008
SEKS
Vorige week schreef ik nog dat ze zich in Den Haag druk moesten maken om werkelijk belangrijke zaken. Nou, ze mogen zich nu druk maken. De financiële crisis grijpt om zich heen en beheerst het nieuws. Frappant dat je dus gelijk niets meer hoort over Rita Verdonk of het zogenaamde revolutionaire verleden van sommige politici. Ook had ik het over de wat minder bedeelde medemens. Misschien zijn zij nu degenen die zich het minst druk maken over alles. Juist de rijken liggen wakker van hun belegde vermogen. Hoewel, ook Jan met de Pet die een internetspaarrekening met een leuke rente heeft lopen bij die IJslandse bank bijvoorbeeld is niet blij. Hoe dan ook, in de auto waarin ik de hele dag Radio 1 heb opstaan gaat het over niets anders meer.
Daarom snij ik maar eens een totaal ander onderwerp aan. Wat dacht u van het apparaat waar u nu achter zit (eigenlijk zit u er voor, anders zag u enkel snoertjes of de achterkant van de klep van uw laptop, maar bij de computer heet het dat u ‘erachter’ zit; bij de TV zit men ‘ervoor’). Wat valt er eigenlijk nog over te zeggen? Voor de één is het een vloek, omdat hij of zij er al de hele dag op het werk ‘achter’ heeft gezeten, voor de ander een zegen, omdat hij of zij zonder dat ding geen of nauwelijks contact met de buitenwereld zou hebben. Denk aan in- of minder valide mensen die weinig de deur uit kunnen of durven. Ik zit er beetje tussen in. Soms vervloek ik het apparaat omdat ik er op gezette tijden noodgedwongen veel te lang achter zit, maar meestal vind ik het die fantastische uitvinding waarmee ik mijn bankzaken kan doen, mailen, van alles opzoeken op het internet, foto’s bewerken, muziek en films downloaden, cd’s en dvd’s branden en dit weblog onderhouden. Kortom, een veelzijdiger apparaat bestaat er niet. Mijn eerste schreden op het computerpad zette ik in 1984. Ik was vierentwintig en ik kocht de toen zeer populaire Commodore 64 (http://nl.wikipedia.org/wiki/Commodore_64) die je gewoon op je TV kon aansluiten. Dat getal stond voor het kolossale RAM-geheugen van maar liefst 64 KILObytes (Hebben die bestaan? Ja!), waarvan er alleen al 26 werden verbruikt door het besturingssysteem(pje) zodat je het met slechts 38 Kilobytes moest doen. Een programma laadde je vanaf een speciaal soort cassetterecorder die je erop aansloot. En lang dat het duurde, dat laden! En dat voor die paar Kilobytes! Later kocht ik er een losse 5 ¼ inch floppy drive (http://nl.wikipedia.org/wiki/Floppy) bij. Harddisk? Niks ervan. Monitor? Niet nodig. Leuk? Dat wel, want je wist niet beter en tweedimensionale spelletjes zoals PacMan en Donkey Kong waren revolutionair in die tijd. In het spel Zaxxon (http://en.wikipedia.org/wiki/Zaxxon) werd zelfs de illusie van een derde dimensie gewekt! Windows zat er niet op, Commodore hanteerde een eigen, zeer eenvoudig besturingssysteem zonder vensters. Het werkte met tekstcommando’s en je kon ook programmeren in de taal BASIC (http://nl.wikipedia.org/wiki/BASIC).
De eerste PC (http://nl.wikipedia.org/wiki/IBM_PC), de voorvader van de huidige, was trouwens al in 1981 door IBM (http://nl.wikipedia.org/wiki/IBM) op de markt gebracht. Nog geen Windows, maar al wel een besturingssysteem van Microsoft, namelijk MS-DOS (Microsoft Disk Operating System (http://nl.wikipedia.org/wiki/MS-DOS)). Dit gedeeltelijk door Bill Gates en de zijnen gejatte en licht gemodificeerde besturingssysteem betekende de opmars van de man en heeft uiteindelijk geleid tot zijn status als (bijna) rijkste man op aarde (sinds 2007 staat hij, mede door zijn liefdadigheidsuitgaven, op de derde plaats na Warren Buffett en Carlos Slim). Die oerPC was echter ook oersaai. Alleen maar lettertjes en cijfertjes op een monochroom, dat wil zeggen eenkleurig beeldscherm. In dit geval waren de tekens groen op een zwarte achtergrond. Voor administratieve doeleinden was het apparaat ongetwijfeld een uitkomst, maar voor de thuisgebruiker was er niet veel aan. Dan was die Commodore met zijn spelletjes en programmeermogelijkheden toch een stuk leuker.
Maar, net als voor die politici die in de jaren tachtig dingen hebben gedaan waar ze nu op worden afgerekend geldt voor mij dat niets veranderlijker is dan de mens. Heden ten dage heb ik niets meer op met spelcomputers. Ik heb slechts die inmiddels niet meer zo saaie PC, het achterachterachterachterachterkleinkind van de oerPC uit ’81, waar ik heel af en toe een spelletje op speel, het liefst een racesimulatie als Need for Speed. Voor de rest ben ik helemaal geen ‘gamer’. Ik ga toch het liefst om met saaie letters en cijfers, maar dankzij Bill Gates en consorten (mijn broer zweert bij Apple (http://nl.wikipedia.org/wiki/Apple_Computer) maar dat is weer een heel ander verhaal) en het internet is het een stuk leuker geworden allemaal.
Oh ja, wat vindt u van seks (http://nl.wikipedia.org/wiki/Seksualiteit) op de computer? Ik vind het helemaal niks. Ik val er steeds vanaf (is een oude mop, maar ik moet de titel van dit stuk toch even rechtvaardigen, anders voelt u zich misschien bedrogen).
Daarom snij ik maar eens een totaal ander onderwerp aan. Wat dacht u van het apparaat waar u nu achter zit (eigenlijk zit u er voor, anders zag u enkel snoertjes of de achterkant van de klep van uw laptop, maar bij de computer heet het dat u ‘erachter’ zit; bij de TV zit men ‘ervoor’). Wat valt er eigenlijk nog over te zeggen? Voor de één is het een vloek, omdat hij of zij er al de hele dag op het werk ‘achter’ heeft gezeten, voor de ander een zegen, omdat hij of zij zonder dat ding geen of nauwelijks contact met de buitenwereld zou hebben. Denk aan in- of minder valide mensen die weinig de deur uit kunnen of durven. Ik zit er beetje tussen in. Soms vervloek ik het apparaat omdat ik er op gezette tijden noodgedwongen veel te lang achter zit, maar meestal vind ik het die fantastische uitvinding waarmee ik mijn bankzaken kan doen, mailen, van alles opzoeken op het internet, foto’s bewerken, muziek en films downloaden, cd’s en dvd’s branden en dit weblog onderhouden. Kortom, een veelzijdiger apparaat bestaat er niet. Mijn eerste schreden op het computerpad zette ik in 1984. Ik was vierentwintig en ik kocht de toen zeer populaire Commodore 64 (http://nl.wikipedia.org/wiki/Commodore_64) die je gewoon op je TV kon aansluiten. Dat getal stond voor het kolossale RAM-geheugen van maar liefst 64 KILObytes (Hebben die bestaan? Ja!), waarvan er alleen al 26 werden verbruikt door het besturingssysteem(pje) zodat je het met slechts 38 Kilobytes moest doen. Een programma laadde je vanaf een speciaal soort cassetterecorder die je erop aansloot. En lang dat het duurde, dat laden! En dat voor die paar Kilobytes! Later kocht ik er een losse 5 ¼ inch floppy drive (http://nl.wikipedia.org/wiki/Floppy) bij. Harddisk? Niks ervan. Monitor? Niet nodig. Leuk? Dat wel, want je wist niet beter en tweedimensionale spelletjes zoals PacMan en Donkey Kong waren revolutionair in die tijd. In het spel Zaxxon (http://en.wikipedia.org/wiki/Zaxxon) werd zelfs de illusie van een derde dimensie gewekt! Windows zat er niet op, Commodore hanteerde een eigen, zeer eenvoudig besturingssysteem zonder vensters. Het werkte met tekstcommando’s en je kon ook programmeren in de taal BASIC (http://nl.wikipedia.org/wiki/BASIC).
De eerste PC (http://nl.wikipedia.org/wiki/IBM_PC), de voorvader van de huidige, was trouwens al in 1981 door IBM (http://nl.wikipedia.org/wiki/IBM) op de markt gebracht. Nog geen Windows, maar al wel een besturingssysteem van Microsoft, namelijk MS-DOS (Microsoft Disk Operating System (http://nl.wikipedia.org/wiki/MS-DOS)). Dit gedeeltelijk door Bill Gates en de zijnen gejatte en licht gemodificeerde besturingssysteem betekende de opmars van de man en heeft uiteindelijk geleid tot zijn status als (bijna) rijkste man op aarde (sinds 2007 staat hij, mede door zijn liefdadigheidsuitgaven, op de derde plaats na Warren Buffett en Carlos Slim). Die oerPC was echter ook oersaai. Alleen maar lettertjes en cijfertjes op een monochroom, dat wil zeggen eenkleurig beeldscherm. In dit geval waren de tekens groen op een zwarte achtergrond. Voor administratieve doeleinden was het apparaat ongetwijfeld een uitkomst, maar voor de thuisgebruiker was er niet veel aan. Dan was die Commodore met zijn spelletjes en programmeermogelijkheden toch een stuk leuker.
Maar, net als voor die politici die in de jaren tachtig dingen hebben gedaan waar ze nu op worden afgerekend geldt voor mij dat niets veranderlijker is dan de mens. Heden ten dage heb ik niets meer op met spelcomputers. Ik heb slechts die inmiddels niet meer zo saaie PC, het achterachterachterachterachterkleinkind van de oerPC uit ’81, waar ik heel af en toe een spelletje op speel, het liefst een racesimulatie als Need for Speed. Voor de rest ben ik helemaal geen ‘gamer’. Ik ga toch het liefst om met saaie letters en cijfers, maar dankzij Bill Gates en consorten (mijn broer zweert bij Apple (http://nl.wikipedia.org/wiki/Apple_Computer) maar dat is weer een heel ander verhaal) en het internet is het een stuk leuker geworden allemaal.
Oh ja, wat vindt u van seks (http://nl.wikipedia.org/wiki/Seksualiteit) op de computer? Ik vind het helemaal niks. Ik val er steeds vanaf (is een oude mop, maar ik moet de titel van dit stuk toch even rechtvaardigen, anders voelt u zich misschien bedrogen).
dinsdag 30 september 2008
Boos!
Soms is het wel eens moeilijk iets te kiezen om over te schrijven. Er gebeurt heel veel en er zijn onderwerpen genoeg, maar overdaad schaadt in dit geval. Vroeger op school had ik er al moeite mee. Als de tekenleraar zei “Teken maar wat. Jullie mogen zelf een onderwerp kiezen.”, dan had ik geen idee wat ik moest tekenen. Liever had ik gezien dat hij had gezegd “Teken een kasteel.” of “Teken de Zwitserse Alpen." Dan had ik tenminste een doel gehad. Niet dat ik niet creatief was of ben. Het lukt mij toch vrij aardig om dit weblog vol te krijgen, maar soms is het wel eens prettig als iemand je zegt wat je moet doen.
Nu ook, er zijn zoveel zaken die de moeite waard zijn. De afgang van Rita Verdonk, de bankencrisis, de boeken die ik onlangs gelezen heb, het gezeur over het wel of niet aannemen van homoseksuele leerkrachten op reformatorische scholen, noem maar op. Neem nou dat laatste. Ik vind het inderdaad gezeur. Laatst zei een voorstander van weigering op de radio dat je ook geen moslim op een christelijke school kunt aannemen. Maar dat is geen vergelijking. Die moslim gelooft in de Islam en die lijkt mij inderdaad niet zo geschikt om christelijk onderwijs te geven. Maar een homoseksueel kan christen zijn en dus prima christelijk onderwijs geven. Maar ach, misschien moeten we het hele concept “christelijk onderwijs” maar afschaffen. De tijd van de verzuiling ligt grotendeels achter ons. Gewoon algemeen onderwijs met de mogelijkheid om geloofsleer als keuzevak te nemen. Ik ben geen voorstander van opdringen.
Ik vind sowieso dat er veel gezeurd wordt in Den Haag, met name door de Christenunie, om even bij de christenen te blijven. Gaat het niet over homoseksuele leraren op reformatorische scholen, dan gaat het wel over embryoselectie of Sloggyposters. Ik wordt er niet goed van! Maak je liever druk over de zorgelijke koopkrachtontwikkelingen in Nederland voor de mensen met de lagere inkomens. Een schande in het land van de Quote 500! Verplicht al die nichten in amusementsland en hoge heren in een of andere Raad van Bestuur tien procent van hun meer dan riante inkomens in te leveren. Dan zou er een leuk potje ontstaan om de minderbedeelden blij mee te maken. Al dat gezeik over “Succes maak je zelf.” Natuurlijk zijn zelfvertrouwen en daadkracht instrumenten om rijk te worden, maar als je die eigenschappen niet bezit, of als er dingen gebeuren waar je geen invloed op hebt of als je nèt dat beetje geluk ontbeert, dan kan het leven anders, dus minder succesvol verlopen. Trouwens, niet iedereen kan miljonair zijn, want daarvoor is er niet genoeg geld. En … arbeiders moeten er ook zijn, anders verdiend de Raad van Bestuur ook niets en hoe krijg je al die minder riante huizen in Nederland dan vol? Maar mag de simpele harde werker niet íets meer profiteren van de welvaart in ons land? Er is in feite geld genoeg, maar het mag wel een beetje beter verdeeld worden. Nivelleren gaat te ver, er zijn nu eenmaal bazen en knechten, maar de inkomensverschillen beginnen Amerikaanse proporties aan te nemen en de koopkracht van veel mensen aan de onderkant wordt zorgwekkend sinds het Eurobedrog. Maar goed, maak je daar druk over in de Kamer in plaats van de mensen op allerlei vlakken te blijven betuttelen. Ga het land regeren!
Voordat ik de Christenunieaanhanger tegen mij in het harnas jaag, vlak de andere partijen ook niet uit. Die vragen collega-politici honderduit over hun verleden. Het lijkt verdorie wel de communistenjacht onder McCarthy in het Amerika van de jaren vijftig! Het gaat de laatste tijd namelijk erg vaak over de vraag “Wat deed jij in de jaren tachtig?” Alsof dat belangrijk is. Kan een politicus in (ruim) twintig jaar tijd niet van mening veranderen? Wat Duivendak gedaan heeft, namelijk het op onrechtmatige wijze verkrijgen van informatie, moet je hem dat na al die jaren nog steeds aanrekenen? Als hij maar een goed politicus is.
En Rita Verdonk? Ik ben absoluut geen Ritafan, maar wat maakt het nou uit dat ze ooit lid is geweest van de PSP en de PPR (voorlopers van Groen Links)? Wat ik wel slecht vind is dat ze er over gelogen heeft. Ze wist het zogenaamd niet meer. Waar heb ik dat meer gehoord? Oh ja, ik weet het weer, bij de Nürenberg-processen tegen de nazi’s na de Tweede Wereldoorlog. “Wir haben es nicht gewusst.” Niet dat ik er bij was overigens, maar iedereen kent het wel uit de geschiedenisboekjes. Heeft Rita een selectief geheugen of liegt ze gewoon keihard? Het laatste! Rita, ik hoop dat je heel, heel ver zakt in de peilingen, totdat je 0,001 zetel overhoudt! Niet omdat je van links naar rechts bent gegaan, nogmaals, een mens kan in de loop der jaren van inzicht veranderen, maar omdat je de laatste tijd de hele boel bij elkaar liegt. En dat pikken de mensen niet. Je bent niets links, je bent niet rechts, maar je bent evenmin recht doorzee, om je eigen woorden tegen je te gebruiken. Maar ook Rita krijgt veel te veel aandacht, net als Geert Wilders trouwens, dus zeg ik wederom “Ga het land regeren in plaats van je druk te maken over dit soort onbenullige zaken!” (Er staan wel erg veel uitroeptekens in dit verhaal!)
Oh ja, ik heb onlangs het Verzameld Werk van Elsschot nog eens een keer gelezen. Is maar één boek van achthonderd pagina’s. Een klein oeuvre, maar leuk! Als je eenmaal gewend bent aan zijn Vlaams-Nederlands leest het heel plezierig. Een aanrader. Kunt u het Verzameld Werk niet vinden in de bibliotheek, dan kunt u vast wel de losse werken van deze schrijver bemachtigen. Meer weten over Elsschot? Kijk op http://nl.wikipedia.org/wiki/Willem_Elsschot of http://www.dijkerman.tmfweb.nl/elsschot/ of http://www.dbnl.nl/auteurs/auteur.php?id=elss001 of http://www.collegenet.nl/content/digilessen/literatuurgeschiedenis/interbellum/012.htm of http://62.216.16.114/elsschot/elsschot.html
Genoeg te vinden over deze man. Veel plezier.
Nu ook, er zijn zoveel zaken die de moeite waard zijn. De afgang van Rita Verdonk, de bankencrisis, de boeken die ik onlangs gelezen heb, het gezeur over het wel of niet aannemen van homoseksuele leerkrachten op reformatorische scholen, noem maar op. Neem nou dat laatste. Ik vind het inderdaad gezeur. Laatst zei een voorstander van weigering op de radio dat je ook geen moslim op een christelijke school kunt aannemen. Maar dat is geen vergelijking. Die moslim gelooft in de Islam en die lijkt mij inderdaad niet zo geschikt om christelijk onderwijs te geven. Maar een homoseksueel kan christen zijn en dus prima christelijk onderwijs geven. Maar ach, misschien moeten we het hele concept “christelijk onderwijs” maar afschaffen. De tijd van de verzuiling ligt grotendeels achter ons. Gewoon algemeen onderwijs met de mogelijkheid om geloofsleer als keuzevak te nemen. Ik ben geen voorstander van opdringen.
Ik vind sowieso dat er veel gezeurd wordt in Den Haag, met name door de Christenunie, om even bij de christenen te blijven. Gaat het niet over homoseksuele leraren op reformatorische scholen, dan gaat het wel over embryoselectie of Sloggyposters. Ik wordt er niet goed van! Maak je liever druk over de zorgelijke koopkrachtontwikkelingen in Nederland voor de mensen met de lagere inkomens. Een schande in het land van de Quote 500! Verplicht al die nichten in amusementsland en hoge heren in een of andere Raad van Bestuur tien procent van hun meer dan riante inkomens in te leveren. Dan zou er een leuk potje ontstaan om de minderbedeelden blij mee te maken. Al dat gezeik over “Succes maak je zelf.” Natuurlijk zijn zelfvertrouwen en daadkracht instrumenten om rijk te worden, maar als je die eigenschappen niet bezit, of als er dingen gebeuren waar je geen invloed op hebt of als je nèt dat beetje geluk ontbeert, dan kan het leven anders, dus minder succesvol verlopen. Trouwens, niet iedereen kan miljonair zijn, want daarvoor is er niet genoeg geld. En … arbeiders moeten er ook zijn, anders verdiend de Raad van Bestuur ook niets en hoe krijg je al die minder riante huizen in Nederland dan vol? Maar mag de simpele harde werker niet íets meer profiteren van de welvaart in ons land? Er is in feite geld genoeg, maar het mag wel een beetje beter verdeeld worden. Nivelleren gaat te ver, er zijn nu eenmaal bazen en knechten, maar de inkomensverschillen beginnen Amerikaanse proporties aan te nemen en de koopkracht van veel mensen aan de onderkant wordt zorgwekkend sinds het Eurobedrog. Maar goed, maak je daar druk over in de Kamer in plaats van de mensen op allerlei vlakken te blijven betuttelen. Ga het land regeren!
Voordat ik de Christenunieaanhanger tegen mij in het harnas jaag, vlak de andere partijen ook niet uit. Die vragen collega-politici honderduit over hun verleden. Het lijkt verdorie wel de communistenjacht onder McCarthy in het Amerika van de jaren vijftig! Het gaat de laatste tijd namelijk erg vaak over de vraag “Wat deed jij in de jaren tachtig?” Alsof dat belangrijk is. Kan een politicus in (ruim) twintig jaar tijd niet van mening veranderen? Wat Duivendak gedaan heeft, namelijk het op onrechtmatige wijze verkrijgen van informatie, moet je hem dat na al die jaren nog steeds aanrekenen? Als hij maar een goed politicus is.
En Rita Verdonk? Ik ben absoluut geen Ritafan, maar wat maakt het nou uit dat ze ooit lid is geweest van de PSP en de PPR (voorlopers van Groen Links)? Wat ik wel slecht vind is dat ze er over gelogen heeft. Ze wist het zogenaamd niet meer. Waar heb ik dat meer gehoord? Oh ja, ik weet het weer, bij de Nürenberg-processen tegen de nazi’s na de Tweede Wereldoorlog. “Wir haben es nicht gewusst.” Niet dat ik er bij was overigens, maar iedereen kent het wel uit de geschiedenisboekjes. Heeft Rita een selectief geheugen of liegt ze gewoon keihard? Het laatste! Rita, ik hoop dat je heel, heel ver zakt in de peilingen, totdat je 0,001 zetel overhoudt! Niet omdat je van links naar rechts bent gegaan, nogmaals, een mens kan in de loop der jaren van inzicht veranderen, maar omdat je de laatste tijd de hele boel bij elkaar liegt. En dat pikken de mensen niet. Je bent niets links, je bent niet rechts, maar je bent evenmin recht doorzee, om je eigen woorden tegen je te gebruiken. Maar ook Rita krijgt veel te veel aandacht, net als Geert Wilders trouwens, dus zeg ik wederom “Ga het land regeren in plaats van je druk te maken over dit soort onbenullige zaken!” (Er staan wel erg veel uitroeptekens in dit verhaal!)
Oh ja, ik heb onlangs het Verzameld Werk van Elsschot nog eens een keer gelezen. Is maar één boek van achthonderd pagina’s. Een klein oeuvre, maar leuk! Als je eenmaal gewend bent aan zijn Vlaams-Nederlands leest het heel plezierig. Een aanrader. Kunt u het Verzameld Werk niet vinden in de bibliotheek, dan kunt u vast wel de losse werken van deze schrijver bemachtigen. Meer weten over Elsschot? Kijk op http://nl.wikipedia.org/wiki/Willem_Elsschot of http://www.dijkerman.tmfweb.nl/elsschot/ of http://www.dbnl.nl/auteurs/auteur.php?id=elss001 of http://www.collegenet.nl/content/digilessen/literatuurgeschiedenis/interbellum/012.htm of http://62.216.16.114/elsschot/elsschot.html
Genoeg te vinden over deze man. Veel plezier.
woensdag 24 september 2008
Clark (2)
In mijn bericht van gisteren heb ik niet alleen een erg geromantiseerd beeld geschetst van mijn moeders ontmoeting met Clark Gable, maar er stonden ook feitelijke onwaarheden in. Bovendien heb ik mogelijk de indruk gewekt dat die gebeurtenis haar zo weinig interesseerde, dat ze niet eens meer precies weet hoe het is gegaan. Nou, het blijkt dat ze dat nog wel degelijk weet. En ze vond het hele gebeuren best leuk. Het zit min of meer zo:
Mijn moeder was niet de verkoopster, maar werkte boven op kantoor. Eén van haar taken was het beantwoorden van de telefoon. Op die bewuste dag werd er gebeld over een op handen zijnd bezoek van Gable. De acteur had aangegeven dat hij persé dat Delfts blauw eens van nabij wilde bekijken. Het was echter nogal druk op de Delftse Markt, mede vanwege de opgestelde filmset die veel belangstelling trok, en men wilde dat de acteur een onbelemmerde toegang tot de winkel had, zonder dat allerlei mensen die daar binnen of buiten aanwezig waren hem zouden herkennen en mogelijk aanspreken. Of mijn moeder het bericht even wilde doorgeven. Het aangekondigde bezoek maakte op haar in eerste instantie niet zo’n geweldige indruk. Ze had wel eens van Gable gehoord, maar zij was een jonge vrouw van slechts negentien en had een wat oudere man in gedachten (zij wist het toen niet precies, maar achteraf hebben we berekend dat Gable in 1953 tweeënvijftig was; hij was van 1901). Maar goed, zij waarschuwde de eigenares, die gelijk in alle staten was en de weg ging vrijmaken in haar winkel en in de nabije omgeving. Niet al teveel later hoorde mijn moeder beneden opgewonden geroezemoes van het winkelpersoneel en kwam kijken. Gable, die inmiddels was gearriveerd, zag haar de trap afkomen en wilde juist met dát leuke blondje op de foto. Zij was toen zéker niet onaardig om te zien en dat vond de steracteur klaarblijkelijk ook. En ook al herkende ze de man slechts vaag, zijn gestalte en uitstraling maakten op dat moment toch wel indruk op haar. Niks oude man.
Maar, zoals ik gisteren al geschreven had, ik wilde er een aardig verhaaltje van maken. Dichterlijke vrijheid zullen we maar zeggen. Later, toen mijn moeder van iedereen in haar omgeving te horen kreeg dat men lichtelijk jaloers op haar was, drong de ware betekenis van de ontmoeting tot haar door. Enfin, het doet allemaal niets af aan het feit dat het een leuke herinnering blijft waar de foto het bewijs van is. En ma staat er wat verlegen lachend op. Ik heb inmiddels van haar begrepen dat dit alles op 25 september 1953 plaatsvond. Jawel, dat is morgen dus exact vijfenvijftig jaar geleden!
Mijn moeder was niet de verkoopster, maar werkte boven op kantoor. Eén van haar taken was het beantwoorden van de telefoon. Op die bewuste dag werd er gebeld over een op handen zijnd bezoek van Gable. De acteur had aangegeven dat hij persé dat Delfts blauw eens van nabij wilde bekijken. Het was echter nogal druk op de Delftse Markt, mede vanwege de opgestelde filmset die veel belangstelling trok, en men wilde dat de acteur een onbelemmerde toegang tot de winkel had, zonder dat allerlei mensen die daar binnen of buiten aanwezig waren hem zouden herkennen en mogelijk aanspreken. Of mijn moeder het bericht even wilde doorgeven. Het aangekondigde bezoek maakte op haar in eerste instantie niet zo’n geweldige indruk. Ze had wel eens van Gable gehoord, maar zij was een jonge vrouw van slechts negentien en had een wat oudere man in gedachten (zij wist het toen niet precies, maar achteraf hebben we berekend dat Gable in 1953 tweeënvijftig was; hij was van 1901). Maar goed, zij waarschuwde de eigenares, die gelijk in alle staten was en de weg ging vrijmaken in haar winkel en in de nabije omgeving. Niet al teveel later hoorde mijn moeder beneden opgewonden geroezemoes van het winkelpersoneel en kwam kijken. Gable, die inmiddels was gearriveerd, zag haar de trap afkomen en wilde juist met dát leuke blondje op de foto. Zij was toen zéker niet onaardig om te zien en dat vond de steracteur klaarblijkelijk ook. En ook al herkende ze de man slechts vaag, zijn gestalte en uitstraling maakten op dat moment toch wel indruk op haar. Niks oude man.
Maar, zoals ik gisteren al geschreven had, ik wilde er een aardig verhaaltje van maken. Dichterlijke vrijheid zullen we maar zeggen. Later, toen mijn moeder van iedereen in haar omgeving te horen kreeg dat men lichtelijk jaloers op haar was, drong de ware betekenis van de ontmoeting tot haar door. Enfin, het doet allemaal niets af aan het feit dat het een leuke herinnering blijft waar de foto het bewijs van is. En ma staat er wat verlegen lachend op. Ik heb inmiddels van haar begrepen dat dit alles op 25 september 1953 plaatsvond. Jawel, dat is morgen dus exact vijfenvijftig jaar geleden!
dinsdag 23 september 2008
Clark
Hallo lezers. Dit keer ben ik wel érg lang weggeweest voor mijn doen, maar ik heb de afgelopen week last gehad van een oogontsteking, waardoor het lastig werken was met een computerscherm, laat staan dat ik veel heb kunnen lezen. Maar ik ben weer hersteld. Af en toe wat druppels in mijn oog en ik ben weer het mannetje.
Waar ik het over ga hebben? Wat dacht u van het volgende.
Stelt u zich eens voor. Het is 1953. Wij bevinden ons in een pand gelegen aan de Markt in het centrum van het pittoreske Delft. Dat pand is dé Delfts Blauwwinkel van de stad en mijn moeder werkt daar als verkoopster. De winkeldeur gaat open, zoals zo vaak op een normale doordeweekse dag. Een grote, brede man in pak met een dun zwart snorretje komt de winkel binnen, gevolgd door een man die naar zijn uitrusting te oordelen van beroep fotograaf is. De grote man blijkt na zijn begroeting een Amerikaan te zijn. Tot zover niets bijzonders. Elke dag lopen er buitenlandse toeristen of zakenmannen de winkel binnen om het beroemde blauwbeschilderde Delftse aardewerk te bekijken en/of te kopen en ook fotografen zijn regelmatig te gast om de collectie porselein op de gevoelige plaat vast te leggen voor een of andere brochure of VVV-folder. De grote man vraagt aan mijn moeder echter of hij met haar op de foto mag. Hij wil graag een foto van zichzelf in zo’n echte Delfts Blauwwinkel, inclusief verkoopster. Voor het thuisfront zeker, denkt mijn ma. Maar moet daar nou persé zo’n beroepsfotograaf aan te pas komen? De man heeft vast geld! Hij oogt als een bemiddeld man. Mijn moeder en de eigenares van de winkel, die er inmiddels ook bij is gekomen, vinden het allemaal best. De eigenares bekijkt snorremans, die na haar goedkeuring een kostbaar bord in de hand heeft genomen, wel met de nodige belangstelling. Ze weet bijna zeker dat ze hem ergens van kent. De foto wordt gemaakt en dan schiet het haar plotsklaps te binnen: die grote, brede en besnorde man is de wereldberoemde filmacteur Clark Gable! Mijn moeder is daarentegen totaal niet onder de indruk. Sterker nog, ze heeft nog nooit van de goede man gehoord. Dat lijkt onvoorstelbaar, maar u moet weten, zij is op dat moment pas negentien jaar oud en nog een beetje bleu. Maar wat wil je. Begin jaren vijftig, de jaren van de opbouw na de Tweede Wereldoorlog, ging je nog niet zo vaak naar de bioscoop, had bijna niemand TV en was internet nog lang niet in beeld. Dus hoe had zij die man moeten herkennen? Gable was touwens niet zomaar in Delft. Hij was daar, naar later bleek, vanwege opnamen voor de film ‘Betrayed’. Een film over het Nederlandse verzet, die in die dagen grotendeels op locatie in Delft en andere delen van Nederland gedraaid werd. Gable speelde daarin zelf ook een Nederlands verzetsstrijder. Kijkt u maar eens op http://en.wikipedia.org/wiki/Betrayed_(1954_film) of http://www.answers.com/topic/betrayed-1954-film
Het hier vertelde verhaal is door mij enigszins geromantiseerd en klopt misschien niet geheel met de werkelijkheid, maar dat Clark Gable in die bewuste winkel met zijn arm om mijn moeder heeft gestaan, dat is een feit. De foto uit mijn verhaal bestaat wel degelijk. Hier is het bewijs: http://members.chello.nl/s.sluijs1/hunks/clarkgable/cginholland.html (het Engelstalige bijschrift is van de hand van mijn broer Martin). De lezer die mijn moeder niet kent moet maar aannemen dat het ook werkelijk mijn moeder is, maar familieleden, vrienden en kennissen weten het. Hoe alles toen precies is gegaan weet mijn moeder zelf niet meer, het is ook al zolang geleden. Gable stond gewoon ineens in de winkel en voor ze het wist werd ze met die man gekiekt, niet wetende welke historische gebeurtenis op dat moment plaatvond. Pas toen zij ouder was en beter bekend met het verschijnsel film besefte ze ten volle welk voorrecht zij had gehad om met hem te worden gefotografeerd en omarmd te staan! De foto heeft al jaren een vast plekje bij haar in huis en roept bij iedere bezoeker die de foto voor het eerst ziet onmiddellijk vragen op, die zij dan ook graag en vol trots beantwoordt.
Clark Gable (http://nl.wikipedia.org/wiki/Clark_Gable) is zelfs nu, ruim zevenenveertig jaar na zijn dood, nog steeds een grootheid. Zijn bekendste film is uiteraard 'Gone with te wind' ('Gejaagd door de wind'), maar hij heeft ook in talloze andere films gespeeld, ruim zeventig in totaal. Vooral veel avonturen- en oorlogsfilms en romantische films waarin hij de knappe held was. Zijn zwanenzang was de film ‘The Misfits’ van regisseur John Huston. Een film die opvallend afweek van het soort films dat hij tot dan toe gemaakt had. Gable overleed niet lang na de opnamen, te weten op 16 november 1960 (mijn geboortejaar overigens), aan een hartaanval. De film kwam postuum uit op 1 februari 1961, precies de dag waarop hij zestig jaar zou zijn geworden. Saillant detail is trouwens dat deze film ook voor zijn tegenspeelster, de niet minder legendarische Marilyn Monroe, haar laatste film was. Zij overleed op 5 augustus 1962 onder verdachte omstandigheden. Haar dood is nooit volledig opgehelderd.
Hoe dan ook, mijn moeder, die overigens nog in goede gezondheid verkeert, kan bogen op een unieke ervaring, al heeft zij het later altijd een beetje betreurd dat zij toen, op die gedenkwaardige dag in 1953, niet volledig besefte met welke legende zij op de foto gezet werd. Een handtekening heeft ze dus niet gevraagd. Maar ach, de foto is er gelukkig en dankzij het internet kan de hele wereld er notie van nemen.
Waar ik het over ga hebben? Wat dacht u van het volgende.
Stelt u zich eens voor. Het is 1953. Wij bevinden ons in een pand gelegen aan de Markt in het centrum van het pittoreske Delft. Dat pand is dé Delfts Blauwwinkel van de stad en mijn moeder werkt daar als verkoopster. De winkeldeur gaat open, zoals zo vaak op een normale doordeweekse dag. Een grote, brede man in pak met een dun zwart snorretje komt de winkel binnen, gevolgd door een man die naar zijn uitrusting te oordelen van beroep fotograaf is. De grote man blijkt na zijn begroeting een Amerikaan te zijn. Tot zover niets bijzonders. Elke dag lopen er buitenlandse toeristen of zakenmannen de winkel binnen om het beroemde blauwbeschilderde Delftse aardewerk te bekijken en/of te kopen en ook fotografen zijn regelmatig te gast om de collectie porselein op de gevoelige plaat vast te leggen voor een of andere brochure of VVV-folder. De grote man vraagt aan mijn moeder echter of hij met haar op de foto mag. Hij wil graag een foto van zichzelf in zo’n echte Delfts Blauwwinkel, inclusief verkoopster. Voor het thuisfront zeker, denkt mijn ma. Maar moet daar nou persé zo’n beroepsfotograaf aan te pas komen? De man heeft vast geld! Hij oogt als een bemiddeld man. Mijn moeder en de eigenares van de winkel, die er inmiddels ook bij is gekomen, vinden het allemaal best. De eigenares bekijkt snorremans, die na haar goedkeuring een kostbaar bord in de hand heeft genomen, wel met de nodige belangstelling. Ze weet bijna zeker dat ze hem ergens van kent. De foto wordt gemaakt en dan schiet het haar plotsklaps te binnen: die grote, brede en besnorde man is de wereldberoemde filmacteur Clark Gable! Mijn moeder is daarentegen totaal niet onder de indruk. Sterker nog, ze heeft nog nooit van de goede man gehoord. Dat lijkt onvoorstelbaar, maar u moet weten, zij is op dat moment pas negentien jaar oud en nog een beetje bleu. Maar wat wil je. Begin jaren vijftig, de jaren van de opbouw na de Tweede Wereldoorlog, ging je nog niet zo vaak naar de bioscoop, had bijna niemand TV en was internet nog lang niet in beeld. Dus hoe had zij die man moeten herkennen? Gable was touwens niet zomaar in Delft. Hij was daar, naar later bleek, vanwege opnamen voor de film ‘Betrayed’. Een film over het Nederlandse verzet, die in die dagen grotendeels op locatie in Delft en andere delen van Nederland gedraaid werd. Gable speelde daarin zelf ook een Nederlands verzetsstrijder. Kijkt u maar eens op http://en.wikipedia.org/wiki/Betrayed_(1954_film) of http://www.answers.com/topic/betrayed-1954-film
Het hier vertelde verhaal is door mij enigszins geromantiseerd en klopt misschien niet geheel met de werkelijkheid, maar dat Clark Gable in die bewuste winkel met zijn arm om mijn moeder heeft gestaan, dat is een feit. De foto uit mijn verhaal bestaat wel degelijk. Hier is het bewijs: http://members.chello.nl/s.sluijs1/hunks/clarkgable/cginholland.html (het Engelstalige bijschrift is van de hand van mijn broer Martin). De lezer die mijn moeder niet kent moet maar aannemen dat het ook werkelijk mijn moeder is, maar familieleden, vrienden en kennissen weten het. Hoe alles toen precies is gegaan weet mijn moeder zelf niet meer, het is ook al zolang geleden. Gable stond gewoon ineens in de winkel en voor ze het wist werd ze met die man gekiekt, niet wetende welke historische gebeurtenis op dat moment plaatvond. Pas toen zij ouder was en beter bekend met het verschijnsel film besefte ze ten volle welk voorrecht zij had gehad om met hem te worden gefotografeerd en omarmd te staan! De foto heeft al jaren een vast plekje bij haar in huis en roept bij iedere bezoeker die de foto voor het eerst ziet onmiddellijk vragen op, die zij dan ook graag en vol trots beantwoordt.
Clark Gable (http://nl.wikipedia.org/wiki/Clark_Gable) is zelfs nu, ruim zevenenveertig jaar na zijn dood, nog steeds een grootheid. Zijn bekendste film is uiteraard 'Gone with te wind' ('Gejaagd door de wind'), maar hij heeft ook in talloze andere films gespeeld, ruim zeventig in totaal. Vooral veel avonturen- en oorlogsfilms en romantische films waarin hij de knappe held was. Zijn zwanenzang was de film ‘The Misfits’ van regisseur John Huston. Een film die opvallend afweek van het soort films dat hij tot dan toe gemaakt had. Gable overleed niet lang na de opnamen, te weten op 16 november 1960 (mijn geboortejaar overigens), aan een hartaanval. De film kwam postuum uit op 1 februari 1961, precies de dag waarop hij zestig jaar zou zijn geworden. Saillant detail is trouwens dat deze film ook voor zijn tegenspeelster, de niet minder legendarische Marilyn Monroe, haar laatste film was. Zij overleed op 5 augustus 1962 onder verdachte omstandigheden. Haar dood is nooit volledig opgehelderd.
Hoe dan ook, mijn moeder, die overigens nog in goede gezondheid verkeert, kan bogen op een unieke ervaring, al heeft zij het later altijd een beetje betreurd dat zij toen, op die gedenkwaardige dag in 1953, niet volledig besefte met welke legende zij op de foto gezet werd. Een handtekening heeft ze dus niet gevraagd. Maar ach, de foto is er gelukkig en dankzij het internet kan de hele wereld er notie van nemen.
Abonneren op:
Posts (Atom)