woensdag 2 september 2009

Eén grote illusie

Richard Dawkins, u weet wel, de opper-atheïst uit Engeland en schrijver van "The God delusion", heeft een nieuw boek uitgebracht, waarin hij het ontkennen van de evolutie vergelijkt met de ontkenning van de holocaust in de Tweede Wereldoorlog. Nou ben ik best een Dawkins-aanhanger, maar ik vind het wel dom om wéér die zo extreem gevoelig liggende holocaustontkenning erbij te halen. We hebben nog niet zo lang geleden dat gedoe gehad met die Britse bisschop die de holocaust ontkende en toevallig was vandaag de Arabisch Europese Liga in het nieuws die een spotprent op hun website hadden geplaatst die ermee te maken had.
In Dawkins' plaats had ik gekozen voor een andere vergelijking. Bijvoorbeeld: geloven in de schepping is geloven dat de aarde nog plat is. Of: ontkennen van de evolutie is ontkennen van het feit dat we nog steeds evolueren. Het bewijs is er: we worden steeds langer!
Even erop doorgaand, wat is dat tegenwoordig met al dat ontkennen? Mensen geloven niet in de evolutie, of ze geloven niet dat de holocaust heeft plaatsgevonden. Of ze geloven niet dat de aanslagen op 11 september 2001 door terroristen gepleegd zijn, maar gepland door de Amerikaanse regering om het Midden-Oosten de schuld te kunnen geven en een oorlog te kunnen beginnen. Of ze geloven niet dat de mens werkelijk op de maan is geweest. Ga zo maar door. Op het internet staat het bol van de complottheorieën. Paul McCartney dood ja of nee? (http://nl.wikipedia.org/wiki/Paul_Is_Dead). Tsja, wat moet je nog geloven? Eigenlijk weten we niets zeker. We waren er niet bij. Sommige filosofen gaan zelfs zover om te denken dat het hele leven een illusie of een droom is. Ach, leef je leven en geniet van elke dag. Alles is betrekkelijk. Het Klein Orkest zong al in de jaren tachtig : "Over honderd jaar zijn jullie allemaal dood (3x) en wij ook".
En natuurlijk is er behalve dat gezeur over wel of niet evolutie nog meer gezeik uit gristelijke hoek. In Amsterdam wil men voortaan de winkels op zondag openhouden. Men beroept zich daarbij op het feit dat Amsterdam een toeristische stad is. Maar het is natuurlijk weer die vreselijke Gristenunie die zich daar tegen verzet. Niet heel Amsterdam is toeristisch. Maar daar gaat het hen niet om. Het liefst zouden ze zien dat alle winkels overal in Nederland op zondag gesloten zouden zijn. En de tankstations en de zwembaden en de pretparken en alle trams, treinen, bussen, auto's, schepen en vliegtuigen zouden stil staan, want reizen mag eigenlijk ook niet op de Dag des Heeren. Jongens, hou op met dat betuttel vanuit Den Haag. Laat de winkeliers vrij in wat ze willen. Als ik op zondag in de tuin wil werken of wil klussen, dan is dat ook niet verboden. Bovendien heb ik er geen last van dat de winkels op zondag open zijn. Het is net als met homo's. Sommige mensen hebben er een hekel aan. Maar ik heb geen last van ze, zolang ze aan elkaar zitten en niet aan mij. Laat ze lekker en ga door met je leven.

vrijdag 21 augustus 2009

Rectificatie

Een correctie is op zijn plaats. Remco had het liefst zijn verjaardag overgeslagen, maar hij is wel degelijk gelauwerd door collega's met een boek en een groot feest en ook in diverse krantenartikelen is er aandacht aan besteed: http://www.volkskrant.nl/kunst/article1267455.ece/Remco_Campert_80_jaar?source=rss
Terecht zou ik zeggen! Men heeft het altijd over de grote drie of vier (Hermans, Reve, Mulisch en eventueel Wolkers), maar waarom zit Campert niet in dat rijtje? Gezien de omvang en kwaliteit van zijn oeuvre hoort hij daar zeker in thuis. En...hij is nog lang niet uitgeschreven. Vorig jaar verscheen nog het boekje "Het avontuur van iks en ei" en hij schrijft nog regelmatig columns voor diverse bladen. Ook gaat hij met Jan Mulder en Bart Chabot het theater in. Kortom, deze oude man weigert een oude man te zijn. Chapeau!
Verder is het vrij stil op mijn blog. Ook voor mij lijkt het komkommertijd. Bovendien zit ik veel buiten met dit mooie weer. Ach, geduld. Over een tijdje kom ik keihard terug. Tot de volgende keer.


maandag 3 augustus 2009

Naar de bliksem

Toen Harry Mulisch in 2007 tachtig jaar werd stonden de media er bol van. Er werd zelfs een speciaal boekje uitgegeven met verhalen ter ere van de heer Mulisch. Begrijp me goed, M. behoort tot mijn favoriete schrijvers, maar dat geldt ook voor Remco Campert. Die werd 28 juli jl. tachtig jaar en daar heb ik niets over gehoord in de media! Beetje laat misschien (ik ben inmiddels met vakantie geweest), maar alsnog gefeliciteerd Remco!
Joepie! Er valt weer wat te klagen over de kerk. Church of England dit keer. In het Verenigd Koninkrijk is commotie onstaan over het werk van fotograaf Andy Craddock. Die heeft erotische foto's genomen in de St. Michael Penkivelkerk in Cornwall (http://www.enfieldindependent.co.uk/uk_national_news/4524183.Church_to_sue_over_erotic_snaps/) . Men vindt het godslastering. Ach, als God liever heeft dat kleine kindertjes worden lastiggevallen en betast door kerklieden ... De fotograaf zelf reageerde laconiek: "Ik ben nog niet door de bliksem getroffen, dus het kan God kennelijk niets schelen." Dat hadden we toch ook niet verwacht, of wel soms?


zondag 12 juli 2009

Simon says...

Hij is niet meer, de beatdichter Simon Vinkenoog. De hippie van tachtig jaar. Twee maal in mijn leven heb ik hem van dichtbij gezien, eenmaal op een Beatles-memorialdag in de Stadsgehoorzaal in Leiden, ik meen in 1981, en de andere maal in de Openbare Bibliotheek van Breda. Volgens mij waren Kees van Kooten en wijlen Boudewijn Büch er toen ook bij. Waarschijnlijk 1986. Een wat typische man, die zijn gedichten zeer gedreven declameerde. Niet altijd even toegankelijke poëzie. Dichregels die even moesten bezinken. Aan de linkerkant van mijn blog staat zoals altijd een gedicht. Na Lucebert en Remco Campert vond ik het vandaag wel toepasselijk om een gedicht van Simon te plaatsen. Een gedicht waarin hij zich verheugt op de dood. Inmiddels verheugt hij zich in de dood, net zoals hij zich in het leven verheugde. Op zijn website kunt u zien hoe goed hij nog was, slechts een paar dagen geleden: http://www.simonvinkenoog.nl/
Simon zegt niets meer, maar laat voor eeuwig zijn poëzie voor hem spreken.