Mobiele eenheid

Zo mensen, ik ben eindelijk aan de smartphone, met mobiel internet natuurlijk. Het heeft even geduurd, maar na jarenlang vasthouden aan mijn logge thuispc heb ik dan internet in mijn broekzak. Al blijft het typen van deze blog op een ouderwetsche computer met groot toetsenbord toch wel prettiger.
Op zich ben ik, ondanks dat ik de respectabele leeftijd van vijftig jaar heb bereikt, geen dinosaurus op computer- en internetgebied. Ik bedoel, ik weet redelijk veel van computers af en kan mijn eigen en andermans computerproblemen meestal wel oplossen. Daarnaast blog, twitter, facebook en hyves ik me de t..... Maar zo'n tedaka (telefoon die alles kan) liet nog even op zich wachten. Ik kan nu zo maar een foto maken en meteen uploaden naar Facebook, Twitter, Picasa of noem maar op. Ik kan er video's en geluidsopnamen mee maken, twitteren, mailen, spelletjes spelen en oh ja, heel handig, ik kan er ook nog mee bellen! Je zou vergeten dat het een telefoon is. Eigenlijk is het dat ook niet. Het is gewoon een zakcomputer waar je ongelofelijk veel mee kunt. Ik zou dit blog er ook op kunnen doen. Maar zoals gezegd, op een gewone computer gaat dat toch net wat makkelijker.
Wat ook handig is, is dat ik onderweg geld kan overmaken via "Mijn ING" of in een kringloopwinkel "LibraryThing" raadplegen om te kijken of ik dat boek nu al heb of niet. Met meer dan duizend boeken in je bezit, waarvan ik er nog heel wat moet lezen, weet ik het soms even niet meer.
Nu we het toch over boeken hebben. Vorige week zaterdag heb ik mijn moeder en mijzelf de nieuwste Maarten 't Hart cadeau gedaan, "Dienstreizen van een thuisblijver". Zijn derde boek in de privé-domeinreeks van Arbeiderspers. Ik moet er nog aan beginnen. De afgelopen week was het mooi weer, maar ik was telkens te laat thuis om nog met een boek in de tuin te kunnen gaan zitten. En nu is het weekend, maar laat vandaag het weer het afweten. Gistermiddag heb ik na mijn werk wel eventjes de tijd gevonden voor een heel klein boekje van diezelfde Maarten 't Hart, "De stiefdochters van Stoof". Een boekje uit de literaire-juweeltjesreeks. Dat las ik in een klein uurtje uit. Wel binnen op de bank, want de zon was in de tuin al niet meer te bekennen en in de schaduw is het nog lang geen zomer.
Goed, geen heel schokkend relaas dit keer, maar gewoon even een berichtje om jullie te laten weten wat mij op het moment bezighoudt. Natuurlijk zou ik het over Japan kunnen hebben of Libië. Maar de media worden al overspoeld met berichten uit die landen. Daarom even deze blog, als een oase in de Libische woestijn.
Gegroet!

Een wankel evenwicht

Oei, het is alweer vier weken geleden dat ik iets geschreven heb. Heb ik in die tussentijd dan stilgezeten? Niets daarvan. Ik heb vrolijk getwitterd en gefacebookt. Maar ik wil absoluut niet dat ik mijn blog daardoor verwaarloos.

Bovendien is er weer genoeg gebeurd de afgelopen tijd. De onrust in Egypte was nog niet voorbij of de ellende begon in buurland Libië. Wat is die Kadhaffi, Ghadaffi, Quad-haffi of hoe hij ook heten mag een hond zeg! Het meest hypocriete van alles vind ik nog dat "Het Westen" jarenlang de regimes in Egypte en Libië en andere totalitaire regimes heeft gesteund. Hetzij om de Islam, hetzij om het communisme tegen te houden. Nu die landen (bijna) bevrijd zijn van hun dictator staat het Westen ineens aan de kant van het volk. Maar is men echt blij? Het is misschien niet aardig om te zeggen t.a.v. van datzelfde volk, maar zijn ze nu beter af? We weten nog niet of het in Egypte beter wordt nu Mubarak weg is. Op een islamitisch regime of een soort Taliban zit het volk noch de wereld te wachten, toch? Het was wel lekker stabiel daar in Noord Afrika, al was het dan misschien de stabiliteit van een kaartenhuis op een breuklijn in de aardkorst.

Maar, zo redeneert men, de macht moet aan het volk zijn. Dat is democratie. Kijk maar naar ons Nederland. Wat een democratie. Het CDA is weggestemd vorig jaar. En wie zit er in de regering? Juist, datzelfde CDA. Niet uit te roeien die nep-christenen. Lijkt wel een vliegenplaag. Lekkere democratie. Afgelopen week hebben we weer gestemd. Maakt het wat uit? Ik geloof er niets van. En als de huidige coalitie geen meerderheid heeft in de Eerste Kamer, dan komen die zwartkijkers van de SGP om de hoek kijken om de regering aan een meerderheid te helpen met hun ene zetel. Inderdaad, democratie. Een partij met slechts één zetel helpt een wankele coalitie aan een meerderheid! Over kaartenhuis gesproken. Laat de boel in GODsnaam instorten. Kunnen we tenminste weer naar de stembus. Niet dat het iets uitmaakt.

Prettige zondag.

De glijdende schaal

Om met de deur in huis te vallen: Je hebt gelovigen, atheïsten en agnosten. Vaak wordt door mensen, meestal gelovigen, gesteld dat je je nooit atheïst kunt noemen, omdat je namelijk nooit zeker kunt weten of er wel of niet 'iets' is. Mijn verweer daartegen is: een gelovige weet dat ook niet, maar toch noemt hij of zij zich 'Christen', 'Moslim', 'Jood' of wat dan ook. Met andere woorden. Eigenlijk zijn wij allemaal agnosten, alleen degene die het meeste neigt naar 'er is niets' noemt zich atheïst of agnost en de ander noemt zich gelovig.
Eigenlijk is het een continuüm met links 'atheïsme' en rechts 'blind geloof'. En daar zitten allerlei gradaties tussen. Atheïsten zijn mensen die zeggen zeker te weten dat er niets is. Blinde gelovigen zeggen zeker te weten dat er wel iets is. Als je je dus atheïst noemt heb je ook de neiging om dat over te dragen op anderen, net zoals blinde gelovigen dat ook doen. Denk aan zendelingen, evangelisten en Jehova's Getuigen. Alleen jammer dat er geen gelijkheid is op dat vlak. Atheïsten worden vaak beledigend of godslasterend genoemd, terwijl zij dat vanuit hun visie niet zijn. Hoe kun je godslasterend zijn als God niet bestaat?. Richard Dawkins zegt het ook in zijn boek "The God delusion": het hebben van een geloof is de standaard, vooral in de Verenigde Staten. Als je niet religieus bent heb je automatisch een achterstand. Het hebben van een geloof opent deuren die voor niet-gelovigen gesloten blijven. Zeker in islamitische landen, waar je je leven niet eens zeker bent als je niet gelooft. Maar goed, dat is een ander verhaal.

Ik wou het hier even bij laten.

Afgang-istan

Wat een gezeur over die heilloze missie naar Kunduz. Vele kostbare dagen zijn er door de landelijke politiek aan opgeofferd. En ja hoor, ze hebben het er weer door gekregen. Kan premier Flutte weer goede sier maken bij zijn buitenlandse vriendjes. Stel je voor dat Nederland door een "nee" de risee van de wereld wordt! Je moet er toch niet aan denken! Ondertussen blijven de werkelijk belangrijke zaken als de toenemende armoede, de pensioenen en de slechte economische situatie in het algemeen weer liggen. Die bewaart men tot na de verkiezingen van de Provinciale Staten. Impopulaire maatregelen komen daarna wel. Voor Flutte is dit alles een win-winsituatie. De missie naar Afghanistan gaat door, waardoor hij internationaal zijn gezicht niet verliest, en als bonus wordt Groen Links straks afgestraft bij de verkiezingen, omdat 80% van haar aanhang het oneens is met het uiteindelijke fiat voor de missie.

Wat een afgang!

Gelukkig nieuwjaar

Eindelijk, mijn eerste bericht in het nieuwe jaar.

Dat jaar is lekker begonnen, maar niet heus. Op nieuwjaarsochtend kreeg Coen Moulijn een fataal herseninfarct waaraan hij kort daarna overleed. Inmiddels zijn Appie Heijn en Peter Post ook al niet meer onder de levenden.

En dan het weer. Overstromingen in Australië en Brazilië, buiten hun oevers tredende rivieren in ons eigen Nederland. En dan nog al die dode vogels en vissen die uit de lucht vallen of aanspoelen. Of was dat net vóór de jaarwisseling? De brand in Moerdijk en de burgemeester die opstapt.

Hoe dan ook, je zou bijna gaan denken dat die malloot van een Harold Camping gelijk gaat krijgen met zijn berekening dat op 21 mei a.s. de wereld vergaat. Ik mag het niet zeggen, maar je zou bijna gaan hopen dat hij gelijk krijgt. Het gedoe in Tunesië en Darfur, Afghanistan, Irak, Israël en alle overige brandhaarden, de nog steeds heersende hongersnood en armoe, de orthodoxe Islam en de daaraan gekoppelde achterstelling en slechte behandeling van vrouwen. Een grote vloedgolf over de aarde en weg ermee! Alle ellende opgelost. Onze perfecte schepper vernietigt voor de tweede maal zijn niet zo perfecte schepping.

Nou nee, laat toch maar zitten. Ik ben een overlever en ik laat me niet intimideren, onderdrukken, ringeloren of koeioneren. Me rug op! Alle ellende ten spijt, ik ga gewoon door. Depressief in een hoekje gaan zitten en er niet meer uit komen heeft geen zin. Gewoon doorgaan en blijven ademhalen.

De beste wensen voor 2011!

Gevallen ster

Laatst herlas ik enkele gedeelten uit het boek "Rock 'n Roll" van wijlen Boudewijn Büch. Zo kwam ik ook weer het stukje tegen over de zogenaamde strijd die onder jongeren in de jaren zestig heerste over de vraag "Wie zijn beter: Beatles of Stones?" Wie Büch een beetje kent weet zijn antwoord. De Rolling Stones natuurlijk!
Het is misschien een beetje onaardig om iemand die dood is alsnog ongelijk te geven, maar weet dat ik Boudewijn Büch graag mocht als schrijver en als TV-persoonlijkheid. De argumenten die hij aanhaalt om de Beatles neer te sabelen zijn behoorlijk eenzijdig. Hij richt zijn pijlen vooral op Paul McCartney van wie hij vindt dat deze nogal kitscherige nummers produceerde, vooral in zijn Wingsperiode. Ik ben het daar eigenlijk nog mee eens ook. "Mull of Kintyre" is nou niet bepaald een schoolvoorbeeld van genialiteit. Büch haalt echter regelmatig citaten aan van McCartney zelf waarin deze toegeeft dat hij lang niet tevreden is over zijn eigen werk. En hier haalt Büch zijn eigen betoog een beetje mee onderuit. Had McCartney al die jaren nou geroepen dat hij de beste en geniaalste componist aller tijden is, dan had Büch recht van spreken gehad, maar dat is dus niet zo. Büch begaat hier dezelfde fout die hij maakte in één van de legendarische shows van Sonja Barend, waarin hij de gedichten van Toon Hermans de grond in boorde en Goethe als lichtend voorbeeld toonde van hoe het wel moet. Ook hier had Büch geen recht van spreken, immers, Hermans heeft nooit beweerd dat hij geniale gedichten schreef. Hij had het altijd over 'versjes' en was verder de bescheidenheid zelve. Dat hij in zijn eenvoud juist geniaal was werd bij Sonja niet te berde gebracht. Net zo min als Büch dat doet in zijn boek met betrekking tot Paul McCartney. Büch vindt "Yesterday" maar niks, maar ik vind dat dat lied geniaal is in zijn eenvoud. Verder moet Büch toegeven dat "Abbey Road" toch wel een goed album is, al komt dat volgens hem doordat de invloed van McCartney op dit album juist zo klein is. Gezien het aantal composities dat McCartney aan "Abbey Road" heeft bijgedragen klopt dit ook al niet.
Nogmaals, ik wil Boudewijn Büch hier niet een trap na geven. Ik wil alleen aantonen dat hij zeker niet altijd gelijk had en zich wel eens om niets kwaad maakte. Want kwaad worden, dat kon hij, getuige fragmenten die op YouTube zijn terug te vinden. Was hij er nog maar. Dan zou ik via de moderne media met hem in contact kunnen komen om lekker met hem te kunnen discussiëren. Maar helaas. Hij stierf in 2002, nog vóór de opkomst van sociale media als Twitter, Facebook en Hyves. Al weet ik niet zeker of hij eraan meegewerkt zou hebben.

Leakwidatie

Het is weer goed mis in de wereld van de kinderen. Eerst al dat gedoe over seksueel misbruik van kinderen binnen de Rooms-Katholieke kerk en nu weer die zaak van de kinderdagverblijven in Amsterdam. En vandaag hoorde ik nog iets over een kinderpornozaak in Drenthe. Natuurlijk is kindermisbruik van alle tijden. Maar net als met andere dingen die al langer bestaan heb je soms zo'n golf van berichten die ineens allemaal over dat ene onderwerp gaan. Het lijkt dan net of er niets anders meer bestaat. Net als de meeste normale mensen vind ik het natuurlijk verschrikkelijk wat er gebeurt of is gebeurd. Al die onschuldige kinderzieltjes voor het leven verminkt. Want reken maar dat ze er iets aan over houden. Trauma's die je in je jeugd oploopt kunnen de rest van je leven beheersen. Veel mensen met depressies zijn vroeger misbruikt. Dat belooft wat voor de toekomst! Al die kinderen die later als volwassenen met psychische problemen rondlopen. Men zal de handen vol aan hen krijgen. Ik heb al eens gezeurd dat er straks niemand is die mij verzorgt in het bejaarden- of verzorgingstehuis, maar het wordt nog somberder. Behalve volwassenen die hun hersens hebben weggeblowd of gezopen in hun jonge jaren loopt een groot deel straks rond met een trauma. Er zijn straks al zo weinig jonge volwassenen door het kleinere aantal kinderen dan men tegenwoordig krijgt dan vroeger, maar de volwassenen díe er straks zijn zijn niet in staat de kost te verdienen en zodoende mijn AOW op te brengen. Ik hou mijn hart vast.

Nou, Julian is op borgtocht vrij. Zweden maakt bezwaar tegen zijn vrijlating. Hadden wij anders verwacht? Steun Julian Assange in zijn strijd tegen het kwaad en teken de petitie.

Voorkom dat Julian straks wordt geLeakwideerd!