Ja, ja, ik weet het. Er zijn ergere dingen in de wereld. Honger, armoede, oorlogen, natuurrampen, de Mauro's in de wereld, kinderen die omkomen door verdrinking of een gevallen luidspreker in een zwembad (beide vandaag). Maar toch was het even slikken toen ik vanmiddag hoorde dat mijn naamgenoot Rijk de Gooyer was overleden. En dat zo kort na zijn kompaan John(ny) Kraaijkamp. Even voor de goede orde, ik ben NIET naar hem vernoemd. De vader van mijn moeder heette al zo. En die man is zo vroeg overleden dat hij bij lange na mijn opa niet is geworden. Vandaar mijn voornaam. Maar toch heb ik mij altijd met Rijk de Gooyer verbonden gevoeld. Zoveel Rijken zijn er niet en bekende al helemaal niet. Ik heb zijn biografie al jaren in de kast staan en als jonge jongen zag ik hem al op TV (in zwart/wit) met Johnny. En net als de meeste volwassenen onder ons heb ik een handjevol films van hem gezien: Ciske de Rat, Op Hoop van Zegen, Soldaat van Oranje. Behalve in Ciske speelde hij meestal de slechterik, hetgeen je niet zou verwachten van iemand die we oorspronkelijk hebben leren kennen als komiek. Volgens vriend en acteur Maarten Spanjer vond hij dat soort rollen gewoon interessanter om te spelen. Er zat meer diepgang in.
Hoe dan ook, Rijk de Gooyer is niet meer. In het zeer onwaarschijnlijke geval dat de Hemel bestaat, zal het daar nu een stuk vrolijker zijn met dat Paar Apart Johnny en Rijk.
woensdag 2 november 2011
vrijdag 21 oktober 2011
donderdag 22 september 2011
vrijdag 2 september 2011
Je zou ze kapot schieten!
Ja, daar ben ik weer. Het ongelooflijke is gebeurd: als het morgen ook mooi blijft hebben we liefst drie mooie dagen achter elkaar deze zomer! Dat is voor het eerst! Gelukkig maar, want morgen heb ik een fietstocht in de buurt van Eindhoven, de stad waar ik van eind 1992 tot begin 2002 heb gewoond. Er zit daar een fietsclub waar ik dankzij de sociale media weer contact mee heb. Sinds vorig jaar rijd ik weer mee. Nou moet de term 'fietstocht' niet te zwaar worden opgevat. Het is meer een tocht van uitspanning naar uitspanning. 's Morgens blijft het nog keurig bij koffie met gebak, maar naarmate de dag vordert worden de biertjes wat talrijker. Toen ik nog in Eindhoven woonde hoefde ik niet op een biertje meer of minder te letten, maar nu ik van ver moet komen met auto en fietsdrager, moet ik een beetje oppassen. Ik moet nog veilig naar huis kunnen rijden. Het mooie weer is in ieder geval een cadeautje.
Ach ja, dan is er nog die 'snelwegschutter'. Ik las vandaag het bericht dat hij waarschijnlijk helemaal niet bestaat. Ze hebben namelijk na ruim veertig gevallen van autoruitschade geen kogels of andere projectielen kunnen vinden. De schutter lijkt een soort komkommerpoema, zoals die van een paar jaar geleden op de Veluwe, weet u nog? Daarmee zijn de kapotte autoruiten nog niet verklaard. Zijn er soms bovennatuurlijke krachten werkzaam? Zit er af en toe een ultrahoge fluittoon in de lucht die de ruiten doet springen? Enfin, we zullen het hopelijk ooit weten.
Hier spreekt overigens een ervaringsdeskundige. Reeds twee jaar geleden, toen er van een schutter geen sprake was, werd ik hevig opgeschrikt door het kapot springen van de ruit van mijn rechter voorportier. Een knal of er op mij geschoten werd. Maar zo klinkt het ook als een ruit wordt ingeslagen. Alleen, in dat geval staat de auto stil. In mijn geval reed ik met een gangetje van honderd kilometer per uur over de A29 richting Heinenoordtunnel. Een stukje dat de laatste tijd vaak in het nieuws is geweest i.v.m. de 'schutter'. Dat betekent dat het glas in honderden groene brokjes met grote kracht mijn auto in kwamen zeilen. En het begon plotseling behoorlijk te waaien in mijn pas twee maanden oude leasebak. U begrijpt, ik schrok mij wezenloos. Gelukkig ben ik niet zo iemand die in zo'n geval een ruk aan het stuur geeft, waardoor er een gevaarlijke situatie ontstaat. Maar ik ben wel even op de vluchtstrook gaan staan om mijn hart tot rust te laten komen. Daarna heb ik de zaak gebeld en de garage en ben ik naar mijn dealer gereden voor een vervangende auto. Dat is het gemak van een lease-auto. Je hebt er geen omkijken naar. Maar een leuke ervaring was het allerminst.
Even wat anders. Vandaag zat ik weer op diezelfde A29 en ná de Heinenoordtunnel, vlak na de afrit Oud-Beijerland, zag ik iets dat mijn bloed deed koken. Hooguit twintig meter voor het bord "einde 100" stond oom smeris met zijn flitsende kastje autootjes te controleren op snelheid. Dus op een punt waar iedereen het bord "einde 100" al heeft zien staan en dus gas gaat bijgeven. En dan ben je dus de lul! Ben je net veilig zonder kleerscheuren en ruitschade door de tunnel, wordt je op de kiek gezet! Niet ik, wat ik zag het op tijd, maar je zou die flikkers toch kielhalen! Ga boeven vangen, of in dit geval de al of niet bestaande snelwegschutter!
Nou had ik de vorige keer beloofd niet meer maatschappelijk geëngageerd te zijn en alleen maar over leuke dingen te schrijven, kon ik het toch weer niet laten te zeiken. Maar dit soort dingen doet mij steigeren.
Tot de volgende keer.
Ach ja, dan is er nog die 'snelwegschutter'. Ik las vandaag het bericht dat hij waarschijnlijk helemaal niet bestaat. Ze hebben namelijk na ruim veertig gevallen van autoruitschade geen kogels of andere projectielen kunnen vinden. De schutter lijkt een soort komkommerpoema, zoals die van een paar jaar geleden op de Veluwe, weet u nog? Daarmee zijn de kapotte autoruiten nog niet verklaard. Zijn er soms bovennatuurlijke krachten werkzaam? Zit er af en toe een ultrahoge fluittoon in de lucht die de ruiten doet springen? Enfin, we zullen het hopelijk ooit weten.
Hier spreekt overigens een ervaringsdeskundige. Reeds twee jaar geleden, toen er van een schutter geen sprake was, werd ik hevig opgeschrikt door het kapot springen van de ruit van mijn rechter voorportier. Een knal of er op mij geschoten werd. Maar zo klinkt het ook als een ruit wordt ingeslagen. Alleen, in dat geval staat de auto stil. In mijn geval reed ik met een gangetje van honderd kilometer per uur over de A29 richting Heinenoordtunnel. Een stukje dat de laatste tijd vaak in het nieuws is geweest i.v.m. de 'schutter'. Dat betekent dat het glas in honderden groene brokjes met grote kracht mijn auto in kwamen zeilen. En het begon plotseling behoorlijk te waaien in mijn pas twee maanden oude leasebak. U begrijpt, ik schrok mij wezenloos. Gelukkig ben ik niet zo iemand die in zo'n geval een ruk aan het stuur geeft, waardoor er een gevaarlijke situatie ontstaat. Maar ik ben wel even op de vluchtstrook gaan staan om mijn hart tot rust te laten komen. Daarna heb ik de zaak gebeld en de garage en ben ik naar mijn dealer gereden voor een vervangende auto. Dat is het gemak van een lease-auto. Je hebt er geen omkijken naar. Maar een leuke ervaring was het allerminst.
Even wat anders. Vandaag zat ik weer op diezelfde A29 en ná de Heinenoordtunnel, vlak na de afrit Oud-Beijerland, zag ik iets dat mijn bloed deed koken. Hooguit twintig meter voor het bord "einde 100" stond oom smeris met zijn flitsende kastje autootjes te controleren op snelheid. Dus op een punt waar iedereen het bord "einde 100" al heeft zien staan en dus gas gaat bijgeven. En dan ben je dus de lul! Ben je net veilig zonder kleerscheuren en ruitschade door de tunnel, wordt je op de kiek gezet! Niet ik, wat ik zag het op tijd, maar je zou die flikkers toch kielhalen! Ga boeven vangen, of in dit geval de al of niet bestaande snelwegschutter!
Nou had ik de vorige keer beloofd niet meer maatschappelijk geëngageerd te zijn en alleen maar over leuke dingen te schrijven, kon ik het toch weer niet laten te zeiken. Maar dit soort dingen doet mij steigeren.
Tot de volgende keer.
maandag 15 augustus 2011
Niets gebeurt
En zo kan het voorkomen dat ik twee maanden weg ben geweest. Geen bericht meer geschreven. Alsof er niets gebeurd is! Crises, Anders Breivik, Syrië en Libië, christenkolder, rellen in Engeland. Genoeg!. Maar...ik heb er geen zin meer in om commentaar te geven op de maatschappij. Dat doet elke blogger al. Van Theodor Holman tot Gerrit Komrij (ook gij Brutus?) Daarom heb ik besloten vanaf nu de autist uit te hangen. Niet spottend bedoeld. Ik wil alleen maar zeggen dat ik vanaf heden alleen maar ga schrijven over zaken die ik leuk vind. Zoals boeken, of computers, of smartphones. Alsof er niets meer van belang in de wereld gebeurt.
Laat ik vandaag beginnen met een opsomming van de boeken die ik dit jaar gelezen heb. De zomer was niet best, dus u begrijpt dat ik als mooiweerlezer niet volledig aan mijn trekken ben gekomen. Tegen beter weten in zit ik soms met dichtgeritst vest in wind en regen (onder het zonnescherm zit je droog) mijn boek te lezen. Over Komrij gesproken, ben net begonnen in Verwoest Arcadië. Een 'roman' over Komrij's jeugd. Boeken en jongens als fascinatie. Moet er nog even inkomen, maar Komrij kennende geen eenvoudige kost. Elke zin bevat zoveel beelden, dat het boek één lang gedicht lijkt.
Net uit: Campert Compleet vervolg. Een verzamelbundel van één van 's lands beste schrijvers.
Verder gelezen: De walgvogel van Jan Wolkers (even wennen, maar na een tijdje lezen niet meer neer te leggen), Mijn leven als genie van Salvador Dali (verhelderende en opzienbarende autobiografie van deze Spaanse meester van het surrealisme) , De Passievrucht van de betreurde Karel Glastra van Loon (ontroerend), Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor van Renate Dorrestein (hilarisch en ontroerend tegelijk), Episodes van Kees van Kooten (een vertederend boek over zijn kleinzoon) enz.
U ziet: een willekeurige greep uit de vaderlandse literatuur. Zoals gewoonlijk bijeen gesprokkeld via kringloopwinkel en Marktplaats. Al met al nog aardig wat gelezen tussen de bedrijven door.
Qua muziek doe ik het even rustig aan. Er is een tijd geweest dat ik de ene artiest na de andere ontdekte via internet, maar ik heb nu zoveel muziek op mijn harde schijf, dat ik genoeg heb om tot mijn dood toe elke dag wat anders te beluisteren. Het is net als met boeken. Ergens moet je een grens trekken. Je kunt alles kopen en lenen, maar je hebt maar één leven om te lezen. Het is een illusie dat je alles zou kunnen lezen wat er ooit geschreven is. Een willekeurige keuze is m.i. de beste keuze. Gewoon ergens beginnen in een boek dat je leuk lijkt (kaft en lettertype spelen een belangrijke rol!) en stug volhouden, mooi weer of niet.
Laat ik vandaag beginnen met een opsomming van de boeken die ik dit jaar gelezen heb. De zomer was niet best, dus u begrijpt dat ik als mooiweerlezer niet volledig aan mijn trekken ben gekomen. Tegen beter weten in zit ik soms met dichtgeritst vest in wind en regen (onder het zonnescherm zit je droog) mijn boek te lezen. Over Komrij gesproken, ben net begonnen in Verwoest Arcadië. Een 'roman' over Komrij's jeugd. Boeken en jongens als fascinatie. Moet er nog even inkomen, maar Komrij kennende geen eenvoudige kost. Elke zin bevat zoveel beelden, dat het boek één lang gedicht lijkt.
Net uit: Campert Compleet vervolg. Een verzamelbundel van één van 's lands beste schrijvers.
Verder gelezen: De walgvogel van Jan Wolkers (even wennen, maar na een tijdje lezen niet meer neer te leggen), Mijn leven als genie van Salvador Dali (verhelderende en opzienbarende autobiografie van deze Spaanse meester van het surrealisme) , De Passievrucht van de betreurde Karel Glastra van Loon (ontroerend), Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor van Renate Dorrestein (hilarisch en ontroerend tegelijk), Episodes van Kees van Kooten (een vertederend boek over zijn kleinzoon) enz.
U ziet: een willekeurige greep uit de vaderlandse literatuur. Zoals gewoonlijk bijeen gesprokkeld via kringloopwinkel en Marktplaats. Al met al nog aardig wat gelezen tussen de bedrijven door.
Qua muziek doe ik het even rustig aan. Er is een tijd geweest dat ik de ene artiest na de andere ontdekte via internet, maar ik heb nu zoveel muziek op mijn harde schijf, dat ik genoeg heb om tot mijn dood toe elke dag wat anders te beluisteren. Het is net als met boeken. Ergens moet je een grens trekken. Je kunt alles kopen en lenen, maar je hebt maar één leven om te lezen. Het is een illusie dat je alles zou kunnen lezen wat er ooit geschreven is. Een willekeurige keuze is m.i. de beste keuze. Gewoon ergens beginnen in een boek dat je leuk lijkt (kaft en lettertype spelen een belangrijke rol!) en stug volhouden, mooi weer of niet.
zaterdag 18 juni 2011
Engerlands
Dagelijks worden we op radio, televisie, internet en in de gedrukte media getrakteerd op verbluffende staaltjes Engerlands. Dat wil zeggen, een soort Nederlands dat duidelijk is beïnvloed door die mooie Engelse taal. Een paar voorbeelden.
"Ik ben druk." Iedereen is tegenwoordig druk. Heeft iedereen ADHD? Vast niet. Het is gewoon een te letterlijke vertaling van "I am busy.", hetgeen betekent "Ik heb het druk." En zo zei men het vroeger ook in het Nederlands. "Busy" is uiteraard etymologisch verwant aan ons woord "bezig", maar het betekent nèt iets anders.
"Maximum snelheid, april grap, verder gaan", de zogenaamde samenstellingen (niet: samen stellingen). De onbedwingbare neiging van de Nederlander om samengestelde woorden los van elkaar te schrijven, precies zoals de Engelsen dat doen. Even voor de goede orde: wij schrijven samenstellingen aan elkaar en soms met een koppelteken, zoals in "tv-kijker". En het is trouwens "rodekool" en "rode wijn". Verwarrend hè?
"Martin's boek". In het Engels "Martin's book". Echter, het moet zijn: "Martins boek", zonder apostrof dus. Het is wel "Ria's boek" en het is "Hans' boek". Wat ook vaak wordt gezegd of geschreven is "Martin zijn boek", "Ria haar boek" of "Hans zijn boek". Dat is natuurlijk te allen tijde (let op de schrijfwijze) fout!
En tenslotte zijn daar de anglicismen. Sommige daarvan zijn zo ingeburgerd, dat we het niet eens meer in de gaten hebben. Voorbeelden te over: "De beste tennisser ooit" ("The best tennis player ever). Nee, het moet zijn "De beste tennisser aller tijden". "Onder constructie" i.p.v. "in aanbouw", "Wat denk jij van hem?" i.p.v. "Wat vind jij van hem?" etc. etc.
Dagelijks wordt ons mooie Nederlands op deze wijze verkracht.
En oh ja, Harold Camping en zijn ware gelovigen zijn niet opgestegen op 21 mei en de wereld is ook niet vergaan. Maar dat had u natuurlijk al gemerkt.
"Ik ben druk." Iedereen is tegenwoordig druk. Heeft iedereen ADHD? Vast niet. Het is gewoon een te letterlijke vertaling van "I am busy.", hetgeen betekent "Ik heb het druk." En zo zei men het vroeger ook in het Nederlands. "Busy" is uiteraard etymologisch verwant aan ons woord "bezig", maar het betekent nèt iets anders.
"Maximum snelheid, april grap, verder gaan", de zogenaamde samenstellingen (niet: samen stellingen). De onbedwingbare neiging van de Nederlander om samengestelde woorden los van elkaar te schrijven, precies zoals de Engelsen dat doen. Even voor de goede orde: wij schrijven samenstellingen aan elkaar en soms met een koppelteken, zoals in "tv-kijker". En het is trouwens "rodekool" en "rode wijn". Verwarrend hè?
"Martin's boek". In het Engels "Martin's book". Echter, het moet zijn: "Martins boek", zonder apostrof dus. Het is wel "Ria's boek" en het is "Hans' boek". Wat ook vaak wordt gezegd of geschreven is "Martin zijn boek", "Ria haar boek" of "Hans zijn boek". Dat is natuurlijk te allen tijde (let op de schrijfwijze) fout!
En tenslotte zijn daar de anglicismen. Sommige daarvan zijn zo ingeburgerd, dat we het niet eens meer in de gaten hebben. Voorbeelden te over: "De beste tennisser ooit" ("The best tennis player ever). Nee, het moet zijn "De beste tennisser aller tijden". "Onder constructie" i.p.v. "in aanbouw", "Wat denk jij van hem?" i.p.v. "Wat vind jij van hem?" etc. etc.
Dagelijks wordt ons mooie Nederlands op deze wijze verkracht.
En oh ja, Harold Camping en zijn ware gelovigen zijn niet opgestegen op 21 mei en de wereld is ook niet vergaan. Maar dat had u natuurlijk al gemerkt.
donderdag 19 mei 2011
Het campinggevoel
Goed, de belangrijkste dag van het jaar, mijn verjaardag op afgelopen zondag 15 mei, is weer voorbij. Abraham had ik vorig jaar al gezien, dus die heeft zich deze keer schuil gehouden. En komt ook niet meer terug. De belangrijkste vraag is nu: "Ga ik mijn vader inhalen qua leeftijd?" Het lot wilde dat mijn vader is gestorven op 12 juli 1983, vier dagen na zijn tweeënvijftigste verjaardag. U ziet het misschien al: ik ben vandaag precies 51 jaar en vier dagen oud. Met andere woorden, over precies één jaar ben ik net zo oud als mijn vader was toen hij overleed. Nou wil ik dat natuurlijk overschrijden, maar er is een kink in de kabel. A.s. zaterdag 21 mei is het namelijk volgens Harold Camping, een Amerikaanse geloofsfanaat, Dag des Oordeels. Zelfs op Nederlandse treinstations hangen posters met de aankondiging mèt de toevoeging "De Bijbel garandeerd [sic] het". Ze kunnen niet eens behoorlijk Nederlands. Op zaterdag worden de ware christenen (volgens Camping slechts drie procent van de wereldbevolking!) door Jezus in eigen persoon opgehaald om mee te gaan naar de Hemel, de zogenaamde 'rapture'. En tja, u weet inmiddels dat ik aan religie een broertje dood heb, dus ik blijf achter. Nou, zult u zeggen, dan kun je toch volgende jaar je verjaardag weer vieren, èn die vier dagen en meer? Nee, want precies vijf maanden later, dus op 15 oktober 2011, vergaat namelijk de wereld, met alle ongelovigen erbij. Dus katholieken, moslims, joden, hindoes en andere religieuzen en natuurlijk de ergste soort van allemaal: de atheïsten, humanisten en agnostici. Ergo, 19 mei 2012 ga ik niet meemaken.
Jongens en meiden, hoe vaak is het einde der tijden al niet aangekondigd? En ... is de wereld vernietigd? Welnee. Als de wereld al vernietigd wordt, dan gebeurt dat door de mensheid zelve. 'We' doen aardig ons best.
Maar goed, dit is de zoveelste voorspelling en weer weet men het honderd procent zeker. Camping en zijn volgelingen hebben miljoenen gespendeerd om de wereld te waarschuwen, zodat men zich bijtijds kan bekeren tot het ware geloof. Ik blijf liever hier en probeer nog wat van die vijf maanden die mij en de rest van die 97% van de wereld nog resten te maken. Liever dat dan psalmzingend bij de Heer met die campinggasten!
Oh ja, da's waar ook. Mocht Camping ongelijk krijgen, dan vergaat de wereld volgens de Maya's alsnog op 21 december 2012. Nou ja, dan ben ik mijn vader in ieder geval voorbij gestreefd.
Jongens en meiden, hoe vaak is het einde der tijden al niet aangekondigd? En ... is de wereld vernietigd? Welnee. Als de wereld al vernietigd wordt, dan gebeurt dat door de mensheid zelve. 'We' doen aardig ons best.
Maar goed, dit is de zoveelste voorspelling en weer weet men het honderd procent zeker. Camping en zijn volgelingen hebben miljoenen gespendeerd om de wereld te waarschuwen, zodat men zich bijtijds kan bekeren tot het ware geloof. Ik blijf liever hier en probeer nog wat van die vijf maanden die mij en de rest van die 97% van de wereld nog resten te maken. Liever dat dan psalmzingend bij de Heer met die campinggasten!
Oh ja, da's waar ook. Mocht Camping ongelijk krijgen, dan vergaat de wereld volgens de Maya's alsnog op 21 december 2012. Nou ja, dan ben ik mijn vader in ieder geval voorbij gestreefd.
Abonneren op:
Posts (Atom)