Kettingreactie

Zo, het heeft even geduurd, maar ik ben er weer. Het eerste bericht in 2012.
Wat een gedoe om niks gisteren en vandaag. Eerst twittert de man met het Noorse kapsel (met dank aan Youp) dat hij verbolgen is over het feit dat Beatrix een hoofddoek droeg in een moskee tijdens haar bezoek aan de Verenigde Arabische Emiraten. Vervolgens wordt 's avonds in De Wereld Draait Door een overduidelijk satirisch filmpje vertoond, waarin Beatrix en Willem-Alexander 'naakt' tussen de Papoea's vertoeven en het land is te klein. Dit filmpje diende om zogenaamd te laten zien dat de leden van het Koninklijk Huis zich overal aanpassen aan de plaatselijke cultuur van een land. Ten eerste toont de gemiddelde reactie van de gemiddelde Nederlander (gelukkig behoor ik niet tot dat deel van de bevolking) aan hoe kleinzerig men is ten aanzien van het Koninklijk Huis (maar wel kritiek leveren als de leden ervan op kosten van de belastingbetaler snoepreisjes maken). En ten tweede heeft die blonde relnicht weer lekker veel aandacht van de media.
Heeft u het gemerkt? Ik heb de naam van de relnicht met het Noorse kapsel niet genoemd en toch weet u onmiddellijk wie ik bedoel. En dat is het 'm nu juist. Hij is al zo bekend en zo vaak in de media, dat men zijn naam zou kunnen vervangen door "piep", net als in een reclamecampagne van een bekend biermerk jaren geleden: "Heerlijk Helder Piep". En dat vind ik zo erg aan dit alles. Dat de koningin zogenaamd in haar blote gat staat kan mij niets schelen. De satire droop er vanaf. Zelfs Wim de Bie, bijzonder hoogleraar Satire aan de Tilburg University, was er zeer over te spreken. En dat mogen de makers als een groot compliment beschouwen van onze grootste satiricus aller tijden (gedeelde eerste plaats met Kees van Kooten natuurlijk). Maar waar het mij om gaat is dat onze Mozart van de Lage Landen weer eens volop in de schijnwerpers staat. Spong cum suis hadden hem al razend populair (als hij dat al niet was) gemaakt door hem gerechtelijk te vervolgen. Een missie waarvan zelfs ik als juridische leek ruim van tevoren wist dat deze zou falen. En nu doen radio, TV en internet er weer een schepje bovenop. Wanneer houden de media nu eens op aandacht te schenken aan onze waterstofperoxideverslaafde? Goed, ik doe het nu ook weer, maar hoe vaak moet er nog opgeroepen worden tot het leggen van een cordon sanitaire rond deze man? Juist nu er volgens Maurice de Hond potentiële kiezers weglopen bij de PVV komt onze wildeman weer in het nieuws.
Stop!

De Nationale Bijbelkenner

Onze vriend Constand was zo trots. Hij had meegedaan aan de Nationale Bijbelquiz op TV. Het was geen live-uitzending, maar een opname die een week of twee/drie later zou worden uitgezonden. Dus kon hij het samen met familie en vrienden op de bank lekker terugkijken. Met snacks en drank zat iedereen klaar bij de buis. Aan het eind van de uitzending zou namelijk naast het winnende team de individuele winnaar bekend worden gemaakt, waarbij Constand vol in beeld zou komen. Hij was die winnaar, met een score van liefst 100%. De teleurstelling was dan ook groot toen het stuk waarin hij voorkwam helemaal niet werd uitgezonden! Constand was boos en deed zijn beklag bij de EO/NCRV. Met succes. Het weggelaten fragment werd niet alsnog uitgezonden, maar wel toegezonden via het internet via een link naar een file-transfersite. Hij stuurde die link door naar mij, zodat ik het voor hem op YouTube kon zetten, want Constand weet dan wel veel van de Bijbel, van computers en uploaden heeft hij minder kaas gegeten.
Daarom hierbij: the deleted scene uit De Nationale Bijbelquiz 2011!!!

Een tablet die geen pil is.

Dames en heren. Ik schrijf dit bericht op een zogenaamde tabletcomputer. Zoiets als een iPad, maar dan van Samsung. Ik typ dit verhaal niet, ik swype het. Voor wie niet weet wat dat is: dat is met je wijsvinger vegen van letter naar letter over je op het scherm geprojecteerde toetsenbord, waardoor de woorden heel snel ontstaan. Vooral op een smartphone werkt dat erg snel met dat kleine scherm. Deze tablet heeft een veel groter scherm, sterker nog, het ís één groot scherm. Je kunt er zoals ik nu lekker mee op de bank zitten, schrijven, een elektronisch boek lezen, een film kijken of YouTube. Maar ook mailen, twitteren, facebooken, chatten, internetten, kortom, je kunt er heel veel mee doen.
Nou, ik heb het ding nu vijf dagen, het is eigenlijk van de zaak, maar privé mag ik het natuurlijk ook gebruiken.
Dit was mijn schokkende mededeling van vandaag.

R.I.P. Rijk de Gooyer

Ja, ja, ik weet het. Er zijn ergere dingen in de wereld. Honger, armoede, oorlogen, natuurrampen, de Mauro's in de wereld, kinderen die omkomen door verdrinking of een gevallen luidspreker in een zwembad (beide vandaag). Maar toch was het even slikken toen ik vanmiddag hoorde dat mijn naamgenoot Rijk de Gooyer was overleden. En dat zo kort na zijn kompaan John(ny) Kraaijkamp. Even voor de goede orde, ik ben NIET naar hem vernoemd. De vader van mijn moeder heette al zo. En die man is zo vroeg overleden dat hij bij lange na mijn opa niet is geworden. Vandaar mijn voornaam. Maar toch heb ik mij altijd met Rijk de Gooyer verbonden gevoeld. Zoveel Rijken zijn er niet en bekende al helemaal niet. Ik heb zijn biografie al jaren in de kast staan en als jonge jongen zag ik hem al op TV (in zwart/wit) met Johnny. En net als de meeste volwassenen onder ons heb ik een handjevol films van hem gezien: Ciske de Rat, Op Hoop van Zegen, Soldaat van Oranje. Behalve in Ciske speelde hij meestal de slechterik, hetgeen je niet zou verwachten van iemand die we oorspronkelijk hebben leren kennen als komiek. Volgens vriend en acteur Maarten Spanjer vond hij dat soort rollen gewoon interessanter om te spelen. Er zat meer diepgang in.
Hoe dan ook, Rijk de Gooyer is niet meer. In het zeer onwaarschijnlijke geval dat de Hemel bestaat, zal het daar nu een stuk vrolijker zijn met dat Paar Apart Johnny en Rijk.

De damschreeuwer krijgt 12 maanden, de kamerschreeuwer gaat vrijuit. #wilders

Je zou ze kapot schieten!

Ja, daar ben ik weer. Het ongelooflijke is gebeurd: als het morgen ook mooi blijft hebben we liefst drie mooie dagen achter elkaar deze zomer! Dat is voor het eerst! Gelukkig maar, want morgen heb ik een fietstocht in de buurt van Eindhoven, de stad waar ik van eind 1992 tot begin 2002 heb gewoond. Er zit daar een fietsclub waar ik dankzij de sociale media weer contact mee heb. Sinds vorig jaar rijd ik weer mee. Nou moet de term 'fietstocht' niet te zwaar worden opgevat. Het is meer een tocht van uitspanning naar uitspanning. 's Morgens blijft het nog keurig bij koffie met gebak, maar naarmate de dag vordert worden de biertjes wat talrijker. Toen ik nog in Eindhoven woonde hoefde ik niet op een biertje meer of minder te letten, maar nu ik van ver moet komen met auto en fietsdrager, moet ik een beetje oppassen. Ik moet nog veilig naar huis kunnen rijden. Het mooie weer is in ieder geval een cadeautje.
Ach ja, dan is er nog die 'snelwegschutter'. Ik las vandaag het bericht dat hij waarschijnlijk helemaal niet bestaat. Ze hebben namelijk na ruim veertig gevallen van autoruitschade geen kogels of andere projectielen kunnen vinden. De schutter lijkt een soort komkommerpoema, zoals die van een paar jaar geleden op de Veluwe, weet u nog? Daarmee zijn de kapotte autoruiten nog niet verklaard. Zijn er soms bovennatuurlijke krachten werkzaam? Zit er af en toe een ultrahoge fluittoon in de lucht die de ruiten doet springen? Enfin, we zullen het hopelijk ooit weten.
Hier spreekt overigens een ervaringsdeskundige. Reeds twee jaar geleden, toen er van een schutter geen sprake was, werd ik hevig opgeschrikt door het kapot springen van de ruit van mijn rechter voorportier. Een knal of er op mij geschoten werd. Maar zo klinkt het ook als een ruit wordt ingeslagen. Alleen, in dat geval staat de auto stil. In mijn geval reed ik met een gangetje van honderd kilometer per uur over de A29 richting Heinenoordtunnel. Een stukje dat de laatste tijd vaak in het nieuws is geweest i.v.m. de 'schutter'. Dat betekent dat het glas in honderden groene brokjes met grote kracht mijn auto in kwamen zeilen. En het begon plotseling behoorlijk te waaien in mijn pas twee maanden oude leasebak. U begrijpt, ik schrok mij wezenloos. Gelukkig ben ik niet zo iemand die in zo'n geval een ruk aan het stuur geeft, waardoor er een gevaarlijke situatie ontstaat. Maar ik ben wel even op de vluchtstrook gaan staan om mijn hart tot rust te laten komen. Daarna heb ik de zaak gebeld en de garage en ben ik naar mijn dealer gereden voor een vervangende auto. Dat is het gemak van een lease-auto. Je hebt er geen omkijken naar. Maar een leuke ervaring was het allerminst.
Even wat anders. Vandaag zat ik weer op diezelfde A29 en ná de Heinenoordtunnel, vlak na de afrit Oud-Beijerland, zag ik iets dat mijn bloed deed koken. Hooguit twintig meter voor het bord "einde 100" stond oom smeris met zijn flitsende kastje autootjes te controleren op snelheid. Dus op een punt waar iedereen het bord "einde 100" al heeft zien staan en dus gas gaat bijgeven. En dan ben je dus de lul! Ben je net veilig zonder kleerscheuren en ruitschade door de tunnel, wordt je op de kiek gezet! Niet ik, wat ik zag het op tijd, maar je zou die flikkers toch kielhalen! Ga boeven vangen, of in dit geval de al of niet bestaande snelwegschutter!
Nou had ik de vorige keer beloofd niet meer maatschappelijk geëngageerd te zijn en alleen maar over leuke dingen te schrijven, kon ik het toch weer niet laten te zeiken. Maar dit soort dingen doet mij steigeren.
Tot de volgende keer.